i
Legenda
1
Organizacja FN
2
Współorganizacja
3
Organizator zewnętrzny
4
Koncert poza siedzibą
Zobacz repertuar

Po prostu... Filharmonia!

Projekt 1: Nad mapą barokowej Europy

2, 5 i 8 listopada

Szczegóły

Jacek Kaspszyk, Orkiestra FN
Bomsori Kim

Premiera CD: 27 października

Szczegóły

Transmisje online w sezonie 2017/2018

Harmonogram transmisji - najbliższy koncert już 11.11!
Szczegóły

Bilety na koncerty sezonu 2017/2018

Zapraszamy do zakupów online, w kasach FN oraz poprzez Biletomat (w holu kasowym).
Szczegóły
przejdź do listy

O ile prezentowane także w tym sezonie Tańce z Galanty Zoltana Kodálya są ukłonem w stronę bardzo charakterystycznego folkloru węgiersko-cygańskiego w stylu verbunkos, o tyle Tańce z Marosszék z 1927 (pierwotnie przeznaczone na fortepian i częściej wykonywane w tej wersji) ukazują inne oblicze węgierskiej muzyki tradycyjnej, poddanej tu zresztą bardzo daleko idącej stylizacji (z zachowaniem naśladownictwa charakterystycznych cech gry na cymbałach).

Ernő Dohnányi był tylko o pięć lat starszy od modernisty Kodálya, lecz jego styl kompozytorski pozostał zwrócony ku przeszłości i dziedzictwu neoromantyzmu. Pełne pasji i nostalgii dzieła przywodzą na myśl styl podziwianego Brahmsa, podczas gdy faktura utworów fortepianowych podąża raczej za wzorami Liszta, łącząc tym samym dwa opozycyjne nurty epoki, która ukształtowała wyobraźnię węgierskiego mistrza. Widać to wyraźnie w żartobliwych, pastiszowych Wariacjach na temat piosenki dziecięcej (1914), w których monumentalna, wielce patetyczna introdukcja wprowadza temat zaczerpnięty z francuskiej piosenki, najprostszej z możliwych: znanej wszystkim dzieciom Ah, vous dirai-je, Maman opracowany dalej w manierze najbardziej błyskotliwych dziewiętnastowiecznych wirtuozów.

Po dobrym przyjęciu I Symfonii (1869) Aleksander Borodin przystąpił do tworzenia kolejnej, lecz praca ta zajęła mu wiele lat, dzielił ją bowiem z (równie trudną i wielokrotnie przerywaną) kompozycją monumentalnej opery Kniaź Igor. Pełen wątpliwości bez przerwy poprawiał partyturę, aż podczas wizyty w Weimarze pokazał ją Lisztowi, który zachwycił się dziełem i napomniał podobno autora: „nie zmieniaj już ani nuty!” Premiera Drugiej miała miejsce aż dziesięć lat po Pierwszej, pod batutą Rimskiego-Korsakowa. Pełne patosu (nazywano niekiedy tę symfonię Bohaterską), arcyrosyjskie w swej motywice dzieło zawiera wyraźne echa tworzonych wraz nim oper, wspomnianego Igora oraz Młady.

Koncerty
Pokaż minione koncerty
Filharmonia Narodowa
Pobierz aplikację
Prawa autorskie © 2016 Filharmonia Narodowa Realizacja: ActiveDesign