i
Legenda
1
Organizacja FN
2
Współorganizacja
3
Organizator zewnętrzny
4
Koncert poza siedzibą
Zobacz repertuar

Zakończenie sezonu artystycznego 2018/19

Zespoły Filharmonii Narodowej
Kaspszyk / Bendžiūnaitė / Mayer
pt. 31.05, 19:30
sob., 1.06, 18:00

Więcej...

Transmisje online

Najbliższa transmisja
Zakończenie sezonu artystycznego 2018/19

sobota, 1 czerwca, 18:00

Więcej...

Koncert symfoniczny

Tbilisi Symphony Orchestra
Vakhtang Kakhidze, Anna Tchania

niedz., 26.05, godz. 18:00

Więcej...
Powrót do listy koncertów

Repertuar

Kup bilet on-line
Koncert kameralny
Rodzaj koncertu: Kameralne
Sala: Kameralna
Abonament: K1 - Koncerty kameralne
Cena: 30 zł
Wykonawcy
Program
Mikołaj Majkusiak
- Sonata na skrzypce i akordeon [2'52'']
Vagn Holmboe
- Sonata nr 1 op. 143a na akordeon solo [9'25'']
Sofia Gubaidulina
- Sonata Et Expecto na akordeon solo [18']
Przerwa [15']
Bernhard Molique
- Sonata op. 57 na akordeon i fortepian [5']
Dariusz Przybylski
- Sonata da chiesa na akordeon solo [16']
Krzysztof Meyer
- Quasi una sonata na gitarę i akordeon (zamówienie IMIT)

Akordeon – jego historia, w porównaniu z innymi instrumentami – długa nie jest. Właściwie rozpoczyna się w latach dwudziestych XIX wieku. W 1821 roku Christian Friedrich Ludwig Buschmann buduje rodzaj prototypu, który później rozwija inny budowniczy – Austriak Cyril Demian. W 1829 otrzymuje patent na instrument, który nazywa się „accordion”. To jedno z najciekawszych muzycznych narzędzi, stworzone przez człowieka, a jego rozwiązania konstrukcyjne mogą nawet rozpalać wyobraźnię (co tak naprawdę gra?). Z zewnątrz na dobrą sprawę widać jedynie miech, do którego po obydwu stronach dołączone są klawiatury, najczęściej guzikowe. Cała tajemnica instrumentu kryje się w jego wnętrzu. Z punktu widzenia sposobu wydobycia dźwięku jest akordeon właściwie instrumentem dętym, a więc to ta sama rodzina co flet, fagot, klarnet, obój czy waltornia. Przy odrobinie dobrej woli można nawet uznać, że akordeon jest całkiem donośnie brzmiącym zespołem instrumentów dętych – zamkniętym w konstrukcji, którą z powodzeniem obsługuje jeden muzyk.

Akordeon ma własne brzmieniowe oblicze, oryginalne i od razu rozpoznawalne, no i możliwości brzmieniowe niezwykle bogate – wytrawny artysta potrafi wydobyć z niego zarówno delikatne linie melodyczne jak i ostre, nawet brutalne brzmienia. Akordeon może grać spokojnie i leniwie, bądź być bardzo ruchliwy. Frapuje swoimi możliwościami współdziałania, ale i przeciwstawiania się innym instrumentom. Te trzy, z którymi będzie się łączył (skrzypce, gitara i fortepian) należą do grupy instrumentów strunowych. I wzajemnie różnią sposobem wydobycia dźwięku – struny są pocierane smyczkiem (skrzypce), uderzane młoteczkami (fortepian), bądź szarpane (gitara). Możliwości kombinacji brzmieniowych, uzyskiwania zaskakujących barw i różnorodności fakturalnej raczej wyczerpać się nie uda. Zwłaszcza, że zestawione ze sobą utwory – powstawały na przestrzeni ponad 150 lat: najstarsza jest Sonata Molique’a (1857), najmłodsza – premierowa gitarowo‑akordeonowa Sonata Krzysztofa Meyera.

Marcin Majchrowski

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzącego z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie", realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Filharmonia Narodowa
Pobierz aplikację
Prawa autorskie © 2016 Filharmonia Narodowa Realizacja: ActiveDesign