Orkiestra Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Orkiestra
fot. Wiktor Zdrojewski

Orkiestra

Pierwszy koncert w wykonaniu Filharmonii Warszawskiej odbył się 5 listopada 1901 roku w nowo wybudowanym gmachu. Orkiestrą dyrygował współzałożyciel Filharmonii, jej pierwszy dyrektor muzyczny i dyrygent Emil Młynarski, a jako solista wystąpił Ignacy Jan Paderewski.

Filharmonia Warszawska w krótkim czasie osiągnęła wysoki poziom, przyciągając wybitnych artystów z całego świata. Już przed I wojną światową i w okresie międzywojennym stała się głównym ośrodkiem życia muzycznego w Polsce oraz jedną z najbardziej liczących się instytucji muzycznych w Europie. Wystąpili tutaj niemal wszyscy słynni dyrygenci i soliści tamtych czasów, m.in. Claudio Arrau, Edvard Grieg, Arthur Honegger, Vladimir Horowitz, Bronisław Huberman, Wilhelm Kempff, Otto Klemperer, Siergiej Prokofiew, Siergiej Rachmaninow, Maurice Ravel, Artur Rodziński, Artur Rubinstein, Pablo Sarasate, Richard Strauss. W pierwszych latach powojennych Filharmonią Warszawską kierowali m.in. Olgierd Straszyński i Andrzej Panufnik.

W styczniu 1950 roku dyrektorem i głównym dyrygentem został Witold Rowicki, który podjął się dzieła zorganizowania nowego zespołu. Pomimo trudnych warunków pracy, związanych z brakiem własnej siedziby (koncerty odbywały się m.in. w halach sportowych i teatrach), Orkiestra, dzięki staraniom Rowickiego, stała się wiodącym zespołem w Polsce. 21 lutego 1955 roku nastąpiło otwarcie nowego gmachu Filharmonii przy ul. Jasnej wzniesionego w miejscu jej wcześniejszej siedziby zniszczonej nalotami niemieckimi. W tym dniu Filharmonia Warszawska otrzymała miano Filharmonii Narodowej. Nazwa ta podkreślała status najważniejszej instytucji muzycznej, jaki Filharmonia posiadała w Polsce.

W latach 1955-­58 Orkiestrą kierował Bohdan Wodiczko, wybitny promotor muzyki współczesnej, z którym współpracowali między innymi Arnold Rezler i Stanisław Skrowaczewski. Skład Orkiestry został wówczas zmieniony i powiększony. Ogromne powodzenie, jakim cieszyły się wykonania muzyki XX wieku, doprowadziło do powstania w Filharmonii Narodowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, który z czasem stał się jednym z najważniejszych festiwali tego rodzaju na świecie. W 1958 roku Witold Rowicki został ponownie mianowany dyrektorem artystycznym i pierwszym dyrygentem Filharmonii. Stanowisko to piastował do 1977 roku. Jako dyrygenci współpracowali w tym czasie z Filharmonią Stanisław Wisłocki i Andrzej Markowski. W okresie sprawowania funkcji dyrektora przez Rowickiego zagraniczne wyjazdy koncertowe i występy w prestiżowych salach na całym świecie weszły na stałe do harmonogramu artystycznych działań Orkiestry.

1 lipca 1977 roku dyrektorem artystycznym i dyrygentem Filharmonii Narodowej został Kazimierz Kord, który zajmował to stanowisko do obchodów stulecia Filharmonii w Warszawie w 2001 roku. W latach 1979-­90 stanowisko zastępcy dyrektora i dyrygenta Filharmonii Narodowej zajmował Tadeusz Strugała. Kazimierz Kord od początku swojej pracy z Orkiestrą kładł nacisk na wzbogacenie repertuaru, dzięki czemu w programie kolejnych sezonów artystycznych znalazły się nie tylko dzieła symfoniczne, lecz także wielkie formy oratoryjne i operowe, jak również wiele utworów muzyki współczesnej. Nowym przedsięwzięciem był cykl koncertów „Filharmonia Narodowa prezentuje”, nagrywanych na żywo i utrwalanych na płytach przez Polskie Nagrania, a także koncerty z udziałem dyplomantów Akademii Muzycznej w Warszawie. Kazimierz Kord wraz z Witoldem Lutosławskim byli po­mysłodawcami krótkich, kilkudniowych festiwali muzyki współczesnej, których punktem wyjścia była idea spotkania rożnych dyscyplin sztuki. Pierwszy taki festiwal odbył się już po śmierci kompozytora i na jego cześć został nazwany „Forum Lutosławskiego”, kontynuowany w cyklu corocznym, następnie dwuletnim, do jubileuszowego Roku Lutosławskiego 2013.

Od 2002 do 2013 roku funkcje dyrektora naczelnego i artystycznego Filharmonii Narodowej pełnił Antoni Wit, który kontynuował linię repertuarową swojego poprzednika, wzbogacając ją o jeszcze większą obecność muzyki polskiej, często wykonywanej przez zagranicznych artystów. Pod jego batutą zespoły Filharmonii Narodowej nagrały ponad 50 płyt, w tym prawie 40 dla wytworni Naxos. Płyty otrzymały szereg nagród z prestiżową Grammy 2013 na czele, a prezentowały głownie dzieła polskich kompozytorów (Karłowicz, Szymanowski, Lutosławski, Penderecki, Górecki, Kilar). Antoni Wit swoją kadencję zakończył występem z Orkiestrą Filharmonii Narodowej (po raz pierwszy w jej historii) na festiwalu BBC Proms w Londynie w sierpniu 2013. 

Od sezonu 2013/2014 stanowisko dyrektora artystycznego – odpowiedzialnego za rozwój zespołów, kształtowanie repertuaru i dobór artystów gościnnych objął Jacek Kaspszyk. Historyczny koncert pod jego batutą z udziałem Krystiana Zimermana podczas „Warszawskiej Jesieni” 2013 stał się jedną z kulminacji Roku Lutosławskiego (wykonano: Koncert fortepianowy i III Symfonię Lutosławskiego) i otrzymał nagrodę „Koryfeusz Muzyki Polskiej” w kategorii „Wydarzenie”. Jacek Kaspszyk poprowadził również pierwsze w historii Filharmonii koncerty transmitowane przez internet. Orkiestra pod jego batutą nagrała sześć płyt – dla Warner Classics: z dziełami Weinberga (2014), Brahmsa i Bacha – w orkiestracji Schönberga (2015), Szymanowskiego (2017), z koncertami skrzypcowymi Wieniawskiego i Szostakowicza z solistką Bomsori Kim (2017), album z muzyką polską (Młynarski, Weinberg, Penderecki, 2018) oraz dla Deutsche Grammophon z dziełami Chopina, gdzie solistą był Ingolf Wunder (2015).

Od sezonu 2019/2020 funkcję Dyrektora Artystycznego objął Andrzej Boreyko.

Orkiestra Filharmonii Narodowej odbyła niemal 150 tournée na pięciu kontynentach. Występowała we wszystkich najważniejszych salach koncertowych świata, gorąco oklaskiwana przez słuchaczy i chwalona przez krytyków muzycznych za doskonałe, charyzmatyczne wykonania. Zespół uczestniczył również w wielu prestiżowych międzynarodowych festiwalach, m.in. w Wiedniu, Berlinie, Pradze, Bergen, Lucernie, Montreux, Moskwie, Brukseli, Florencji, Bordeaux i Atenach, w Nantes (La Folle Journee), Bilbao, Lizbonie i Tokio. Orkiestra Filharmonii Narodowej regularnie towarzyszy finalistom Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, bierze udział w Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, Międzynarodowym Festiwalu „Chopin i jego Europa” czy Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena. Nagrywa dla Polskiego Radia, polskich i zagranicznych firm płytowych oraz na potrzeby filmu. Od 2016 roku Filharmonia Narodowa cyklicznie transmituje wybrane koncerty przez internet.

Szukaj wykonawcy
Bąkowski
Krzysztof Bąkowski
Bogusiewicz
Justyna Bogusiewicz
Jakobs
Joanna Jakobs
Kowalski
Marian Kowalski
Kupczyk
Aleksandra Kupczyk
Lewandowska
Agnieszka Lewandowska
Lewtak
Jan Lewtak
Marczyk
Mateusz Marczyk
Mazurek
Marcin Mazurek
Osiński
Grzegorz Osiński
Ploch
Krzysztof Ploch
Powideł
Marek Powideł
Siudmak
Dobrosława Siudmak
Szałach
Michał Szałach
Wilczyńska
Krystyna Wilczyńska
Tadzik
Piotr Tadzik
Śnieżawski
Bogdan Śnieżawski
Dęga
Dariusz Dęga
Dul
Katarzyna Dul
Groblewski
Grzegorz Groblewski
Hodor
Izabela Hodor
Kozyra-Dobrowolska
Ada Kozyra-Dobrowolska
Michalska
Bożena Michalska
Panas
Zuzanna Panas
Rybkowski
Paweł Rybkowski
Sękowski
Piotr Sękowski
Smoczyńska
Magdalena Smoczyńska
Stokowska
Anna Stokowska
Trzcionkowski
Krzysztof Trzcionkowski
Tuszyńska
Natalia Tuszyńska
Iwański
Marek Iwański
Bertling
Piotr Bertling
Duszak
Wiesława Duszak
Duź-Dymus
Agnieszka Duź-Dymus
Henrych
Katarzyna Henrych
Karwan
Tomasz Karwan
Kułakowski
Damian Kułakowski
Kowalik
Jakub Kowalik
Kucharek
Maciej Kucharek
Kuchna-Franco
Iwona Kuchna-Franco
Różańska-Czopka
Paulina Różańska-Czopka
Szczepański
Krzysztof Szczepański
Jaroszewska-Rajewska
Karolina Jaroszewska-Rajewska
Ohar-Sprawka
Aleksandra Ohar-Sprawka
Putowski
Robert Putowski
Gruszczyński
Kazimierz Gruszczyński
Sapilak
Piotr Sapilak
Szmyt
Mateusz Szmyt
Tomków
Bogusław Tomków
Tondera
Mariusz Tondera
Wais
Angelica Wais
Wołochowicz
Jerzy Wołochowicz
Cembrzyński
Jerzy Cembrzyński
Długokęcki
Janusz Długokęcki
Chyła
Piotr Chyła
Januchta
Tomasz Januchta
Jekiełek
Andrzej Jekiełek
Kotowski
Michał Kotowski
Kowal
Karol Kowal
Wiliński
Marcin Wiliński
Malicki
Krzysztof Malicki
Janik-Lipińska
Urszula Janik-Lipińska
Gatniejewska
Joanna Gatniejewska
Zapłatyński
Seweryn Zapłatyński
Bielski
Tomasz Bielski
Rojek
Aleksandra Rojek
Lis
Piotr Lis
Dzikowski
Łukasz Dzikowski
Monachowicz
Joanna Monachowicz
Wołczański
Grzegorz Wołczański
Sakowska
Krystyna Sakowska
Elbe
Dariusz Elbe
Budejko
Andrzej Budejko
Wachnik
Leszek Wachnik
Gołąb
Grzegorz Gołąb
Oczachowski
Mariusz Oczachowski
Sabeł
Grzegorz Sabeł
Czopka
Gabriel Czopka
Carneiro
Daniel Otero Carneiro
Szebesczyk
Aleksander Szebesczyk
Duda
Robert Duda
Kostrzewa
Maciej Kostrzewa
Bednarczyk
Krzysztof Bednarczyk
Adamski
Kazimierz Adamski
Cholewa
Dorota Cholewa
Niepiekło
Mariusz Niepiekło
Sienkiewicz
Andrzej Sienkiewicz
Cieślak
Paweł Cieślak
Wojtyniak
Krzysztof Wojtyniak
Kott
Krzysztof Kott
Więdlak
Arkadiusz Więdlak
Witkowska
Barbara Witkowska
Wośkowiak
Klara Wośkowiak
Gorczyca
Grzegorz Gorczyca
Bychawski
Sławomir Bychawski
Świdzińska
Aleksandra Świdzińska
Jasnowski
Szymon Jasnowski
Bednarski
Jarosław Bednarski
Dymek
Krzysztof Dymek
Frelak
Waldemar Frelak
Iżykiewicz
Rafał Iżykiewicz
Wierzbicki
Zbigniew Wierzbicki
Drewnik
Michał Drewnik
Michałek
Sebastian Michałek
Śpiewak
Tomasz Śpiewak
Biedziak
Jan Biedziak
Zamknij

Andrzej Boreyko

Wybitna osobowość dyrygencka, artysta cieszący się wielkim uznaniem na całym świecie, zarówno wśród muzyków, publiczności, jak i krytyków muzycznych.
Absolwent dwóch wydziałów – dyrygentury chóralnej oraz operowo-symfonicznej Konserwatorium Petersburskiego im. Rimskiego-Korsakowa, z najwyższą oceną summa cum laude – rozpoczął swą pracę dyrygencką w Rosji (Uljanowsk i Jekaterynburg). Po kilku latach spędzonych na stanowisku Dyrektora Artystycznego Filharmonii Poznańskiej (w mieście, w którym spędził dzieciństwo) objął funkcję pierwszego Dyrygenta i Dyrektora Artystycznego Jenaer Philharmonie w Niemczech. Od tego momentu zaczęła się jego błyskotliwa kariera światowa. Kierował tą filharmonią w latach 1998-2003, a obecnie posiada tytuł Honorowego Dyrygenta zespołu. W dowód uznania otrzymywał przez 3 kolejne sezony nagrodę Deutscher Musikverleger-Verband (po raz pierwszy w historii tej instytucji), przyznawaną mu za innowacyjność oraz niezwykłe walory programów koncertowych.
Stanowisko dyrektora muzycznego zajmował później kolejno w orkiestrach: Winnipeg Symphony Orchestra (2001-2006), Hamburger Symphoniker (2004-2008), Berner Symphonieorchester (2004 2010), Düsseldorfer Symphoniker (2009-2014). Jednocześnie pełnił obowiązki pierwszego gościnnego dyrygenta w Vancouver Symphony Orchestra (2000-2003), Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR (obecnie SWR Symphonieorchester) oraz w Orquesta Sinfonica de Euskadi w San Sebastian (2009-2017).
Od września 2012 do czerwca 2017 roku Andrzej Boreyko był dyrektorem muzycznym Orchestre National de Belgique. Pod jego kierownictwem zespół rozwinął swoją działalność zarówno w kraju, jak i za granicą harmonijnie łącząc w koncertach tradycyjny repertuar z nowatorskimi, różnorodnymi programami, obejmującymi również nowe kompozycje zamawiane u twórców na całym świecie (m.in. u gruzińskiego kompozytora Gii Kanczelego, pochodzącego z Turcji Fazıla Saya czy Belgów – Victora Kissine’a i Benoît Merniera). 
We wrześniu 2014 roku objął stanowisko dyrektora muzycznego Naples Philharmonic na Florydzie. Od tego momentu orkiestra rozwijała swoją działalność z niezwykłą intensywnością, wykonując specjalne zamówienia kompozytorskie oraz zapraszając znakomitych artystów o najwyższej renomie.
Jednocześnie, w centrum uwagi stało podnoszenie poziomu artystycznego zespołu. Andrzej Boreyko potrafił znaleźć idealną równowagę w łączeniu tradycyjnego repertuaru z nowatorskimi dziełami o wysokiej wartości. Artysta był także dyrektorem odbywającego się w BOZAR w Brukseli festiwalu poświęconego w kolejnych edycjach innym kompozytorom.
Jest regularnie zapraszany do współpracy z wieloma wybitnymi orkiestrami. W Ameryce Północnej poprowadził New York Philharmonic, Los Angeles Philharmonic, a także orkiestry symfoniczne w Cleveland, Filadelfii, Montrealu, Detroit, Chicago, Bostonie, San Francisco, Baltimore, Pittsburghu, Toronto. Występował na festiwalach Ravinia i w Aspen z Chicago Symphony Orchestra. Jego sukcesy artystyczne i wyjątkowe podejście do tworzenia programów koncertowych zostało uwieńczone zaproszeniem do współpracy z National Arts Centre w Ottawie, a także z San Francisco Symphony, Indianapolis Symphony Orchestra oraz z orkiestrami w Cincinnati i Houston, gdzie występuje regularnie jako dyrygent gościnny.
W Europie współpracował z takimi uznanymi zespołami jak Berliner Philharmoniker, Deutsches Symphonie-Orchester z Berlina, Münchner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, lipską Gewandhausorchester, Wiener Symphoniker, Filarmonica della Scala, Royal Concertgebouw Orchestra Amsterdam, Orchestre de Paris, Tonhalle-Orchester Zürich, London Symphony Orchestra, Philharmonia Orchestra i Rotterdams Philharmonisch Orkest. Wystąpił także z Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Konzerthausorchester Berlin, Royal Stockholm Philharmonic Orchestra, Goteborg Symphony Orchestra, Bamberger Symphoniker, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, Orchestre Philharmonique de Radio France oraz Nederlands Philharmonisch Orkest. W krajach Azji dyrygował takimi orkiestrami jak NHK Symphony Orchestra w Tokio, Seoul Philharmonic Orchestra oraz Hong Kong Philharmonic Orchestra. W Australii artysta poprowadził Sydney Symphony Orchestra, Melbourne Symphony oraz orkiestry w Adelaide, Hobart, Brisbane oraz Perth.
Andrzej Boreyko dyryguje chętnie wielkimi dziełami repertuaru symfonicznego, ale również często sięga do mniej znanych kompozycji. Z dużym uznaniem spotkało się jedno z najbardziej oczekiwanych wydarzeń muzycznych sezonu 2014/15 w Stanach Zjednoczonych – pierwsze amerykańskie wykonanie IV Symfonii Henryka Mikołaja Góreckiego z udziałem Los Angeles Philharmonic pod jego batutą. Poprowadził również światowe prawykonanie tego dzieła z London Philharmonic Orchestra (kwiecień 2014) oraz pierwsze nagranie tej kompozycji (Nonesuch Records). Wykonał także z orkiestrą z Cincinnati odnaleziony niedawno utwór Igora Strawińskiego – Funeral Song, dyrygował premierą II Symfonii napisanej przez Victorię Borisową Ollas, a także Requiem for Larissa Valentina Silvestrova, a podczas ostatniej edycji festiwalu Praska Wiosna zaprezentował Kantatę Dido Jana Novaka.
Artysta ma na swoim koncie dyskografię, zawierającą cenne nagrania wykonane z ówczesną Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR, której był pierwszym dyrygentem gościnnym. Do nich zaliczyć należy Lamentate Arvo Pärta, VI Symfonię Valentina Silvestrova (ECM Records), a także światową premierę fonograficzną oryginalnej wersji suity Dmitrija Szostakowicza z opery Lady Makbet mceńskiego powiatu (Hanssler Classic). Z Düsseldorfer Symphoniker artysta utrwalił symfonię Manfred Piotra Czajkowskiego, a z Los Angeles Philharmonic – Łańcuch II Witolda Lutosławskiego (Yarlung Records). Monumentalny projekt nagraniowy obejmujący komplet symfonii Szostakowicza rozpoczęty wcześniej z Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR (zarejestrował już I, IV, V, VI, VIII, IX oraz XV symfonię tegoż kompozytora) będzie kontynuowany m.in. z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej. W 2020 roku został powołany na stanowisko jednego z trzech kuratorów wydawnictwa i fundacji Belaieff. 

 

[2020]