"Klasycznie na trawie" Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
"Klasycznie na trawie"
fot. DELUGA.art

Swą Symfonią D-dur nr 104 z roku 1795 Haydn we wspaniałym stylu żegna się z gatunkiem muzycznym, który to jemu właśnie zawdzięcza bujny rozkwit i który stał się znakiem firmowym jego bogatej i różnorodnej twórczości. Patetyczny, minorowy wstęp ma w sobie energię późniejszych tytanicznych dzieł Beethovena. Radosny temat główny allegra przynosi odprężenie, choć w części tej utrzymany jest nastrój podniosłego patosu, anonsowany wstępem, zaś w zwięzłym, bardzo interesującym przetworzeniu pojawiają się elementy dramatyczne i heroiczne, znów zdające się zwiastować styl beethovenowski. Ponieważ Symfonia D-dur należy do drugiego cyklu „Symfonii londyńskich”, w finale Haydn uczynił ukłon w stronę swej angielskiej publiczności, cytując jako główny temat melodię popularnej piosenki Hot Cross Buns („Gorące bułeczki”) o ludowych rysach, podkreślonych burdonowym akompaniamentem. Żywiołowy finał w formie allegra sonatowego (z silnie kontrastującym, lirycznym tematem drugim) jest zarazem ostatnią, jakże piękną kartą haydnowskiej symfoniki.

Cesarski Wiedeń epoki klasycyzmu był rozmiłowany w spektaklach baletowych, których powstawało stosunkowo wiele, a muzyka do większości jest dziś całkowicie zapomniana lub zaginiona. Także Beethoven, wkraczając w okres swej największej sławy, obdarował stolicę swym baletem Die Geschöpfe des Prometheus, jak się miało okazać – jedynym, mimo dobrego przyjęcia (28 przedstawień w Burgtheater!). Być może przyjął libretto, które zaproponował mu Salvatore Viganò, gdyż heroiczne dzieje Prometeusza były tematem mu bliskim, a muzyczne echa tej muzyki nie bez powodu pojawiły się w Eroice. Współcześnie balet tylko sporadycznie powraca na sceny, popularna jest natomiast jego efektowna, pełna energii uwertura.

Koncert na orkiestrę kameralną Stefana Kisielewskiego powstał w 1944 roku. Pięć lat później kompozytor odtworzył zniszczoną w czasie Powstania Warszawskiego partyturę. Utwór typowy, sztandarowy wręcz dla nurtu neoklasycznego skrzy się przednim humorem i zawiera szereg żartobliwych aluzji do różnych muzycznych konwencji dawnych epok.

 


organizacja: Centrum Łowicka

Zamknij

Maciej Tomasiewicz

Absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, gdzie ukończył dwa kierunki studiów: kompozycja i teoria muzyki oraz dyrygentura symfoniczno-operowa (stopień doktora sztuk muzycznych) w klasie Szymona Bywalca. Uczestniczył w mistrzowskich kursach dyrygenckich prowadzonych przez Michaela Dittricha, Gabriela Chmurę, Jacka Kaspszyka i Larry’ego J. Livingstona.

Współpracował z Orkiestrą Kameralną Miasta Jaworzna Archetti jako skrzypek i dyrygent w latach 2014–2021. Prowadził z sukcesami Polską Młodzieżową Orkiestrę Symfoniczną w Bytomiu oraz Młodzieżową Orkiestrę Symfoniczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Był dwukrotnym beneficjentem programu Instytutu Muzyki i Tańca Dyrygent-rezydent. Dotychczas asystował dyrygentom tej miary, co Gabriel Chmura, Matthew Halls, Michaił Jurowski, Jacek Kaspszyk, Michał Klauza, Christoph König, Alexander Liebreich, Jerzy Maksymiuk, Ludovic Morlot, Tadeusz Kozłowski i Antoni Wit. Współpracował jako asystent dyrygenta z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach, Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa oraz Teatrem Wielkim w Łodzi. Prowadził koncerty m.in. z Orkiestrą Filharmonii Narodowej, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej, Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus, Orkiestrą Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie, a także orkiestrami Filharmonii Kaliskiej, Śląskiej, Świętokrzyskiej, Zielonogórskiej i Orkiestrą Muzyki Nowej.

Od sezonu 2022/2023 jest zastępca kierownika muzycznego Opery Śląskiej w Bytomiu, z którą związany jest od lat. Przygotował tam wiele premier baletowych (Szeherezada / Medea), spektakli (Sól Ziemi Czarnej), a także poprowadził opery, takie jak Tosca Giacoma Pucciniego, Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego, Napój miłosny Gaetana Donizettiego, Straszny dwór Stanisława Moniuszki czy operetkę Johanna Straussa (syna) Baron cygański.

W latach 2022–2022 był dyrygentem asystentem dyrektora artystycznego Filharmonii Narodowej Andrzeja Boreyki.

W najbliższym czasie poprowadzi premiery dwóch oper: Ja, Şeküre Aleksandra Nowaka (Opera Rara, Kraków) oraz Meduza Ludomira Różyckiego (Opera Śląska).
 

[2024]