Chopin i Dvořák na Centralnym Placu Muzyki Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Chopin i Dvořák na Centralnym Placu Muzyki
Krzysztof Urbański, fot. Bartek Barczyk; Kate Liu, fot. Janice Carissa

Młodego Fryderyka Chopina i dojrzałego Antonína Dvořáka – dwóch wybitnych kompozytorów, których dzieła nieprzerwanie rozbrzmiewają we wszystkich salach koncertowych świata – łączy nie tylko zamiłowanie do folkloru, ale też doskonałe rzemiosło. Obaj potrafili w szczególny sposób przetwarzać tradycję ludową – Chopin wprowadził na europejskie salony polską muzykę ludową, a Dvořák, zainspirowany pieśniami rdzennych Amerykanów i Afroamerykanów, wypracował nieosiągalną dotąd jakość w światowym repertuarze symfonicznym.

Urok muzyki Chopina działał od początku i działa nadal. Miłości do Chopina od Paryża do Tokio nie osłabiły ani zmiany gustów, mody czy poglądów estetycznych, ani badanie wzorów, z których korzystał. W jego młodzieńczym niemal arcydziele, Koncercie fortepianowym f-moll op. 21, arcypolska dusza Chopina spotkała się z francuską elegancją stylu brillant, który rozbrzmiewał w początkach XIX wieku we wnętrzach warszawskich i paryskich salonów. Ów wczesny styl kompozytora kształtowały zatem impulsy różnego rodzaju, ale wszystkie zostały podporządkowane jego wyobraźni. Połączenie to przypieczętowane zostało jedyną na świecie osobowością, która nie boi się ujawnić swojej złożonej genezy i charakteru. Na grobie Chopina w Paryżu leżą zawsze świeże kwiaty, jako symbol kultu ponad wszelkimi różnicami w pojmowaniu jego muzyki.

IX Symfonia e-moll „Z Nowego Świata” op. 95 Antonína Dvořáka to zapewne jedna z najbardziej znanych muzycznych widokówek późnego romantyzmu, sądząc po tym, jak często się ją współcześnie „reprodukuje”. Czeski kompozytor stworzył przejmującą i pasjonującą impresję pobytu w Stanach Zjednoczonych – wciąż Nowego (z perspektywy ówczesnych Europejczyków) Świata. Część z wyrazistych i łatwo zapadających w pamięć tematów Symfonii powstała z zachwytu kompozytora nad tradycjami wielokulturowej Ameryki, w których upatrywał źródła dla muzyki przyszłości.


Janusz Ekiert, Bartłomiej Gembicki
(oprac. red. Jan Lech)



 

organizatorzy:
Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza 
Sinfonia Varsovia
Filharmonia Narodowa

 

więcej o Festiwalu: centralnyplacmuzyki.pl

Zamknij

Krzysztof Urbański

We wrześniu 2025 roku Krzysztof Urbański rozpoczął drugi sezon na stanowisku dyrektora artystycznego Filharmonii Narodowej w Warszawie oraz głównego dyrygenta Berner Symphonieorchester. Od 2022 roku jest również głównym dyrygentem gościnnym Orchestra della Svizzera italiana.

Krzysztof Urbański występował jako dyrygent gościnny m.in. z Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Gewandhausorchester Leipzig, London Symphony Orchestra, Philharmonia Orchestra, Tonhalle-Orchester Zürich, Orchestre de Paris, Chicago Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Los Angeles Philharmonic i San Francisco Symphony.

W latach 2011–2021 artysta pełnił funkcję dyrektora muzycznego Indianapolis Symphony Orchestra, a w latach 2010–2017 głównego dyrygenta i kierownika artystycznego Trondheim Symfoniorkester & Opera; w 2017 roku został mianowany honorowym dyrygentem gościnnym tej orkiestry. Był także głównym dyrygentem gościnnym Tokyo Symphony Orchestra (2012–2016) oraz NDR Elbphilharmonie Orchester (2015–2021).

W 2007 roku Krzysztof Urbański zdobył pierwszą nagrodę w Prague Spring Conducting Competition, a w 2015 roku został laureatem Leonard Bernstein Award podczas Schleswig-Holstein Musik Festival.

Wraz z NDR Elbphilharmonie Orchester dyrygent zarejestrował utwory Witolda Lutosławskiego, IX Symfonię Antonína Dvořáka, Święto wiosny Igora Strawińskiego, V Symfonię Dmitrija Szostakowicza i utwory Richarda Straussa – wszystkie pod szyldem Alpha Classics. Jego dyskografia obejmuje również płytę z utworami Fryderyka Chopina na fortepian i orkiestrę, nagraną dla wytwórni Deutsche Grammophon z Janem Lisieckim i NDR Elbphilharmonie Orchester (album otrzymał nagrodę ECHO Klassik) oraz zarejestrowany z Sol Gabettą i Berliner Philharmoniker dla wytwórni Sony I Koncert wiolonczelowy Bohuslava Martinů.
 

[2025]

Strona wykorzystuje COOKIES w celu zwiększenia użyteczności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.