Od ponad trzystu lat muzyka Johanna Sebastiana Bacha porusza słuchaczy z niezwykłą siłą. W jej centrum pozostaje relacja, a Double Bach pozwala pogłębić to doświadczenie dialogu. W podwójnych koncertach kompozytora nie chodzi o rywalizację solistów ani o efektowny popis. Nawet w najbardziej wirtuozowskich fragmentach pozostają one brzmiącym zapisem relacji, skupienia i uważności na człowieka.

Koncert d-moll na dwoje skrzypiec BWV 1043 to jeden z najczęściej wykonywanych koncertów skrzypcowych w historii. Swoją popularność zawdzięcza nie tylko mistrzowskiej konstrukcji i wirtuozerii, lecz także niezwykłemu napięciu emocjonalnemu budowanemu pomiędzy partiami solowymi. Z kolei Koncert C-dur na dwa klawesyny BWV 1061.2 wyrasta z kameralnego duetu, do którego Bach najprawdopodobniej dopiero później stworzył partię orkiestry. Charakter utworu determinuje intymna relacja pomiędzy instrumentami solowymi.

Powstała we wczesnym okresie twórczości Bacha Sinfonia z kantaty Ich hatte viel Bekümmernis BWV 21 zachwyca subtelną orkiestracją i wyjątkową głębią emocjonalną. Natomiast Koncert c-moll na obój i skrzypce BWV 1060R skrywa pod literą R interesującą historię. Oryginalna partytura nie zachowała się, a współczesną wersję zrekonstruowano na podstawie późniejszego koncertu na dwa klawesyny.

Wrocławska Orkiestra Barokowa jest jednym z wiodących polskich zespołów muzyki dawnej. To jeden z tych zespołów, które potrafią ożywić arcydzieła sprzed trzystu lat swoją niezwykłą świeżością interpretacyjną i energią. Ich koncerty to intensywne, pełne emocji doświadczenie muzyki wykonywanej z pasją i wyobraźnią. Jarosław Thiel, znakomity wiolonczelista, który od początku istnienia zespołu kształtuje charakter Wrocławskiej Orkiestry Barokowej, należy do najważniejszych postaci polskiej sceny muzyki dawnej. Jego interpretacje łączą historyczną świadomość z naturalnością i dramaturgią, uzyskując efekt jednocześnie niezwykle precyzyjny i współczesny emocjonalnie.

Solistki – Aleksandra Rupocińska i Ewa Mrowca, to dwie znakomite klawesynistki należące do czołówki polskiej sceny muzyki dawnej. Artystki znakomicie łączą wirtuozerię z lekkością, a precyzję z muzyczną swobodą. W muzyce Bacha tworzą pełen subtelności dialog, w którym klawesyn staje się prawdziwym centrum muzycznej narracji.

Maria Peryt