Koncert kameralny - przełożony na 30.01 Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert kameralny - przełożony na 30.01
Vadim Gluzman (fot. Marco Borggreve); Johannes Moser (fot. Manfred Esser / Haenssler Classic); Andrei Korobeinikov (fot. Irene Zandel)

Szanowni Państwo,

w związku z niedyspozycją Johannesa Mosera koncert kameralny zaplanowany na 28 października 2025 został przeniesiony na piątek, 30 stycznia 2026, na godz. 19:30.

Program i wykonawcy pozostają bez zmian.

Bilety zarówno z Sali Kameralnej jak i Sali Koncertowej zachowują ważność.

 

Trzech utytułowanych, cieszących się międzynarodową renomą muzyków kojarzonych jest głównie z repertuarem muzyki XX wieku i współczesnym. Vadim Gluzman, grający na skrzypcach Antonia Stradivariego „ex-Leopold Auer” z 1690 roku, dokonał prawykonań utworów m.in. Sofii Gubaiduliny, Giji Kanczelego, Eleny Firsowej i Lery Auerbach. Wiolonczelista Johannes Moser był pierwszym wykonawcą Koncertu wiolonczelowego „Before we fall” Anny Thorvaldsdottir (sezon artystyczny 2024/2025). Z kolei Andrei Korobeinikov zasłynął nagraniami obu Koncertów fortepianowych Dmitrija Szostakowicza i utworów na fortepian Aleksandra Skriabina. Program złożony z utworów Franza Schuberta i Piotra Czajkowskiego zapowiada się zatem intrygująco.

Trio fortepianowe Es-dur op. 100 to jedno z ostatnich dzieł Schuberta. Powstało w listopadzie 1827 roku i po raz pierwszy zabrzmiało w styczniu 1828 roku na przyjęciu zaręczynowym przyjaciela kompozytora z czasów szkolnych, Josefa von Spauna (1788–1865). W porównaniu z tym utworem, Trio fortepianowe a-moll op. 50 Czajkowskiego, poświęcone Pamięci wielkiego artysty, ma bardziej elegijny charakter. Powstałe w styczniu 1882 roku, zostało dedykowane Nikołajowi Rubinsteinowi (młodszemu bratu Antona; 1835–1881), bliskiemu przyjacielowi kompozytora. Żałobę słychać już w pierwszej części, określonej jako Pezzo elegiaco. Być może jednak zestawienie obu dzieł można odczytywać w bardziej pogodny sposób: jako radosną pamięć, sielskie przemijanie, czy też zaślubiny ze śmiercią? Utytułowani wykonawcy przedstawią własną odpowiedź.
 

Jan Lech

Zamknij

Johannes Moser

Niemiecko-kanadyjski wiolonczelista występuje z czołowymi orkiestrami, takimi jak Berliner Philharmoniker, New York Philharmonic, Los Angeles Philharmonic, Chicago Symphony Orchestra, San Francisco Symphony, BBC Philharmonic Orchestra, London Symphony Orchestra, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Royal Concertgebouw Orchestra, Tonhalle-Orchester Zürich, NHK Symphony Orchestra, Philadelphia Orchestra czy Cleveland Orchestra. Współpracuje z wybitnymi dyrygentami, takimi jak Riccardo Muti, Lorin Maazel, Mariss Jansons, Valery Gergiev, Zubin Mehta, Vladimir Jurowski, Franz Welser-Möst, Christian Thielemann, Pierre Boulez, Paavo Järvi, Semyon Bychkov, Yannick Nézet-Séguin i Gustavo Dudamel.

Ważną częścią działalności artystycznej Johannesa Mosera jest kameralistyka. Występował z Emanuelem Axem, Joshuą Bellem, Jonathanem Bissem, Jamesem Ehnesem, Vadimem Gluzmanem, Leonidasem Kavakosem, Midori, Menahemem Presslerem i Jewgienijem Sudbinem. Artysta jest również stałym gościem festiwali muzycznych, m.in. Verbier Festival, Schleswig-Holstein Musik Festival, Gstaad Menuhin Festival, Colorado Music Festival, Seattle Chamber Music Society Summer Festival, Brevard Music Center, Kissinger Sommer i Mehta Chamber Music Festival.

Na przestrzeni całej swojej kariery angażuje się w działania mające na celu dotarcie do szerokiego grona odbiorców, począwszy od dzieci w wieku przedszkolnym, po studentów i osoby starsze. Większość swoich koncertów łączy z kursami mistrzowskimi, wizytami w szkołach i wykładami.

Urodzony w 1979 roku w rodzinie muzyków, Johannes Moser rozpoczął naukę gry na wiolonczeli w wieku ośmiu lat, a w 1997 roku został uczniem Davida Geringasa. Jest laureatem I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Piotra Czajkowskiego (2002), otrzymał także nagrodę specjalną za interpretację Wariacji na temat rokoko. W 2014 roku został uhonorowany prestiżową nagrodą Brahms-Preis. Artysta gra na wiolonczeli Andrea Guarneri z 1694 roku, pochodzącej z prywatnej kolekcji.

 

[2026]

Strona wykorzystuje COOKIES w celu zwiększenia użyteczności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.