Instrumentem solowym w pierwotnej wersji Koncertu klawesynowego D-dur BWV 1054 Johanna Sebastiana Bacha były skrzypce. Oryginalny utwór powstał w Köthen lub w Lipsku, kiedy Bach zdążył już bardzo dobrze zapoznać się z twórczością Antonia Vivaldiego i z trzyczęściową formą tzw. koncertu weneckiego. Klawesynowa wersja dzieła powstała być może na potrzebę słynnych koncertów w lipskim Café Zimmermann lub by wesprzeć repertuarowo jednego z utalentowanych synów.

Od czasu klawesynowego renesansu, do którego w I połowie XX wieku przyczyniła się w dużej mierze Wanda Landowska, powstało wiele nowych kompozycji na ten instrument. Zwracają się one często ku muzycznej przeszłości, choć nierzadko eksplorują również możliwości współcześnie budowanych, stale ulepszanych modeli. Do grona entuzjastów tego instrumentu dołączył na początku obecnego stulecia Philip Glass, komponując koncert, w którym elementy barokowej faktury i motywiki łączą się z charakterystycznymi dla amerykańskiego minimalisty strukturami repetytywnymi i przejrzystą harmoniką.

Głównym celem przyjemnej i zwiewnej Serenady op. 11 szwedzkiego neoklasyka Daga Wiréna było – jak pisał jej autor – wprawienie słuchaczy w pogodny nastrój. Credo kompozytora, które zapewne towarzyszyło również pracy nad tym utworem, brzmiało wszak: „wierzę w Boga, Mozarta i Carla Nielsena”. Suita Z czasów Holberga Edvarda Griega jest z kolei nadzwyczaj wdzięczną archaizacją stworzoną z okazji 200. rocznicy urodzin pisarza, zwanego ojcem teatru duńskiego. Trudno o piękniejszy przykład „wynalezienia” muzycznej przeszłości przez romantycznego twórcę.