Koncert kameralny - KONCERT ODWOŁANY Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert kameralny - KONCERT ODWOŁANY
Vadim Gluzman, fot. Marco Borggreve

Z przyczyn niezależynych od Filharmonii, koncert kamerlany zaplanowany na 11 maja nie odbędzie się.

Bilety zakupione na odwołane koncerty podlegają zwrotom.
Jeśli dokonali Państwo zakupu poprzez bilety24 - serwis skontaktuje się z Państwem z informacją o możliwości zwrotu.
Bilety zakupione w kasach FN można zwrócić na miejscu. Zapraszamy do kas od ul. Sienkiewicza (wtorek–piątek: 10:00–17:00).


 

Dwa „drobiazgi” kontra para monumentalnych (co najmniej rozmiarami) dzieł. Ze skonfrontowanych przeciwieństw zestawiony został program tego kameralnego koncertu. Bogata literatura utworów na trio fortepianowe obfituje w niejedno arcydzieło, ale akurat te cztery utwory warto wyróżnić szczególnie. Dwa tria ukazują Dymitra Szostakowicza z czasów studenckich prób i kompozytorskiej dojrzałości. Rzadko grywane Trio fortepianowe c-moll op. 8 powstało w 1923 roku i choć zostało wykonane wówczas na jednym z konserwatoryjnych koncertów, zniknęło później na długie lata. Zachowaną fragmentarycznie partyturę zrekonstruował i uzupełnił dopiero w latach 80. XX wieku uczeń Szostakowicza – Borys Tiszczenko. Jak bliskie jest w takich kształtach pierwotnym pomysłom młodego Szostakowicza – pozostanie już na zawsze tajemnicą. Za to napisane w 1944 roku II Trio e-moll op. 67, dedykowane pamięci muzykologa Iwana Sollertyńskiego jest dziełem wycyzelowanym w najdrobniejszym szczególe. Rozpoczyna się frapującym, smutnym tematem (niezwykłej, szemrzącej barwy nadają mu flażolety wiolonczeli i skrzypiec), który powróci w demoniczno-groteskowym finale. I chociaż nie zaopatrzone zostało Trio w ani słowo programowego komentarza, to nie ma wątpliwości, że to muzyka-reportaż z ciężkich czasów, albo komentarz do każdej przytłaczającej rzeczywistości.

Wymownym hołdem dla przyjaciela jest też Mozart-Adagio Arvo Pärta, napisane na zamówienie fesitwalu w Helsinkach (1992), upamiętniające wybintego skrzypka – Olega Kagana. Pärt „oprawił” tu XVIII-wieczny kamień w XX-wieczne ramy, ponieważ wykorzystał Adagio z Sonaty fortepianowej F-dur KV 280. Nie niszcząc struktury klawiszowego oryginału Mozarta, dołożył trochę od siebie, ciekawych, o specyficznej barwie dysonansów.

Wyrazowej różnorodności dopełni pochodzące z ostatniego roku życia Schuberta Trio fortepianowe B-dur D. 898, scharakteryzowane przez Schumanna jako „skryte, kobiece i liryczne”. Pierwszego wykonania utworu wysłuchało około pięćdziesięciorga entuzjastycznie nastawionych uczestników jednej z „Schubertiad”. Na publikację Trio B-dur D. 898 czekało „zaledwie” osiem lat – wydano je (jako op. 99) w 1836 roku.