Koncert kameralny Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert kameralny
Andrzej Bauer, fot. krutowicz.com

Przeźrocza (Slides) Witolda Lutosławskiego to prezent na osiemdziesiąte urodziny Elliotta Cartera (1988). Slajdy, szybko zmieniające się barwne obrazki oddzielane są krótkimi sygnałami perkusji.

Tytuł napisanego pięć lat wcześniej Łańcucha I odnosi się do muzycznej formy utworu. „W utworze zbudowanym na kształt łańcucha muzyka rozdzielona jest na dwa pasma (…). Początek odcinka w jednym paśmie przypada na środek odcinka w paśmie drugim” - tłumaczy kompozytor. Utwór został skomponowany dla zespołu London Sinfonietta. Przyjęty był dość chłodno, ale przetrwał próbę czasu i często powraca na koncertowe sale.

Melodie Kleines Requiem für eine Polka op. 66 Henryka Mikołaja Góreckiego przypominają chorały - jednogłosowe lub multiplikowane równolegle. To jeden z najbardziej zaskakujących utworów kompozytora. Poszczególne części utworu szokują kontrastami nastrojów oscylujących pomiędzy powagą a komizmem.

Beat Furrer w swoim utworze linea dell'orizzonte z 2012 roku jest bliższy stylistyce Lutosławskiego w abstrakcyjnym myśleniu o dźwiękowych figurach. Tytułowa linia horyzontu jest niezmiennie poszukiwana. Kompozytor posłużył się zjawiskiem cieni, które może zdwajać, a zarazem zniekształcać rzeczywistość. Dźwiękowe narracje przecinają się i naśladują nawzajem. Co jest istotą rzeczy, a co cieniem czego? Co rozgranicza te dwa światy? Rzecz w tym, by mieć wątpliwości.

Carola Bauckholt zdecydowanie sprowadza nas na ziemię swoim utworem Treibstoff (Paliwo) z 1995 roku. Artystka znakiem rozpoznawczym swojej twórczości uczyniła dźwięki z codziennego otoczenia. Tworzą one przyjazny, oswojony świat, zaskakująco bliski naszemu potocznemu doświadczeniu. Muzyka Bauckholt pozwala się sobą cieszyć, odnajdywać znajome brzmienia. Jest w tej artystycznej postawie czułość wobec codziennego życia i wyobrażenie ukrytego porządku, który tworzy się sam z różnorodności otaczającego nas świata.

 

Adam Suprynowicz

Zamknij

Andrzej Bauer

Zwycięzca 41. Internationaler Musikwettbewerb der ARD w Monachium, laureat Międzynarodowego Konkursu Muzycznego „Praska Wiosna” i nagrody Parlamentu Europy i Rady Europejskiej.

Ukończył Akademię Muzyczną w Łodzi w klasie wiolonczeli Kazimierza Michalika. Kształcił się również pod kierunkiem André Navarry, Miloša Sádla i Daniela Szafrana. Dzięki stypendium Witolda Lutosławskiego odbył dwuletnie studia w Londynie pod kierunkiem Williama Pleetha.

Andrzej Bauer jako solista i kameralista wielokrotnie występował w Europie, Stanach Zjednoczonych i Japonii.

Płyta artysty z utworami Schuberta, Brahmsa i Schumanna (Koch / Schwann) została wyróżniona kwartalną Preis der deutschen Schallplattenkritik. Wiolonczelista utrwalił również utwory Dmitrija Szostakowicza, Siergieja Prokofiewa, Igora Strawińskiego, Oliviera Messiaena, Andrzeja Panufnika, a także Koncert wiolonczelowy Lutosławskiego. W 2000 roku ukazał się pierwszy w historii polskiej dyskografii dwupłytowy album z Suitami na wiolonczelę solo Johanna Sebastiana Bacha (CD Accord), wyróżniony nagrodą Fryderyk 2000.

Artysta ma w repertuarze wiele dzieł muzyki XX i XXI wieku, w tym utwory specjal­nie dla niego skomponowane. W roku 2002, podczas 44. Międzynarodowego Festi­walu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, wystąpił z recitalem prawykonań utworów na wiolonczelę solo i media elektroniczne, powstałych z jego inspiracji. Koncert ten, uznany za artystyczne wydarzenie festiwalu, był pierwszym etapem projektu „Cellotronicum”. Kolejna jego edycja prezentowana podczas „Warszawskiej Jesieni” została uhonorowana nagrodą Orfeusz 2006.

Andrzej Bauer jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgosz­czy (klasa wiolonczeli). Jest również założycielem i artystycznym opiekunem War­szawskiej Grupy Cellonet. Obecnie artysta coraz więcej czasu poświęca kompozycji i improwizacji.

 

[2022]