Koncert nadzwyczajny Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert nadzwyczajny
Jakub Józef Orliński, fot. Jiyang Chen

Na początku swojej kariery Christoph Willibald Gluck chętnie korzystał z konwencjonalnych tekstów najsławniejszego librecisty epoki, Pietra Metastiasia. Przełomem okazało się spotkanie z Ranierim de’Calzabigim (początkowo jednym z epigonów, później zaś – krytyków idiomu metastazjańskiego). Ów Włoch, długo działający w Paryżu i zafascynowany nowymi oświeceniowymi prądami, uważał styl obrosłej konwencjami dramma per musica za nienaturalny, nieoddający prawdziwej ekspresji uczuć. Za nieracjonalne uznawał mechaniczne powtórzenia da capo, krytykował pustą wirtuozerię ówczesnych gwiazd sceny. Pierwszym owocem ich operowej współpracy (po balecie Don Juan, 1761) była opera Orfeo ed Euridice wystawiona w wiedeńskim Burgtheater w 1762. Dzieło to dołączyło do długiego szeregu wspaniałych umuzycznień mitu orfickiego, obecnego w operze od samego jej florenckiego zarania na przełomie XVI i XVII wieku. W rolę Orfeusza wcielił się sławny kastrat Gaetano Guadagni, pierwszą zaś Eurydyką była Lucia Clavereau. Orfeo ed Euridice była formą tzw. azione teatrale, prezentowaną z założenia kameralnie, w skromnej inscenizacji, przeznaczoną raczej do prywatnych wykonań. Innowacje Glucka i jego librecisty wyrażały się w przełamaniu dominacji arii da capo na rzecz struktur stroficznych i rondowych, preferowaniu sylabicznej deklamacji tekstu, rezygnacji z recytatywu secco na rzecz ekspresyjnego accompagnato, ponadto w swobodnych, dalekich od schematyzmu następstwach różnych form muzycznej narracji, koncypowanych integralnymi scenami, nie zaś rozwijanych wokół statycznych arii. Dzieło wiele zawdzięcza stylowi francuskiemu, toteż łatwa i naturalna okazała się jego poszerzona (zwłaszcza o sceny baletowe) francuska adaptacja, która zachwyciła paryżan w roku 1774 i cieszyła się odtąd także wielką popularnością, z czasem nawet większą niż wariant pierwotny.

 

Piotr Maculewicz

Na koncert zaprasza Fundacja PZU - Partner Filharmonii Narodowej
Zamknij

Natalia Kawałek

Ukończyła studia w klasie Izabeli Kłosińskiej na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, a także na Universität für Musik und darstellende Kunst w Wiedniu (pod kierunkiem Claudii Vischi). W ramach programu Erasmus kształciła się również u Rebekki Berg i Sary Mingardo w Conservatorio di Musica Santa Cecilia w Rzymie. Zdobyła III nagrodę i nagrodę publiczności w Gesangswettbewerb für Barockoper „Pietro Antonio Cesti” (Innsbruck, 2012) oraz II nagrodę i wiele nagród specjalnych w Hilde Zadek Gesangswettbewerb (Wiedeń, 2013).

Artystka regularnie współpracuje z prestiżowym Theater an der Wien, gdzie w ostatnim czasie miała okazję występować jako Hermia we Śnie nocy letniej Benjamina Brittena (dyr. Leo Hussain, reż. Damiano Michieletto), Ann Kennedy w Marii Stuart Gaetana Donizettiego (dyr. Paolo Arrivabeni, reż. Christoph Loy) oraz u boku Plácida Dominga w Makbecie Giuseppe Verdiego (dyr. Bertrand de Billy, reż. Roland Geyer). W czerwcu 2017 roku zadebiutowała w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie jako Lucienne w Umarłym mieście Ericha Korngolda (dyr. Lothar Koenigs reż. Mariusz Treliński). Ważnym wydarzeniem w karierze artystki był udział w gali sylwestrowej 2015 w Theater an der Wien, zatytułowanej 3 mezzi, podczas której Natalia Kawałek wystąpiła z Anne Sophie von Otter i Angeliką Kirschlager.

W obecnym sezonie zaśpiewa partię tytułową w operze Maria de Buenos Aires Astora Piazzoli w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie i Carmen Georges’a Bizeta podczas tournée po Stanach Zjednoczonych.

Natalia Kawałek zarejestrowała dla wytwórni Ëvoe Records m.in. albumy: Amor sacro – amor profano, Cantates et petits macarones (oba z Il Giardino d’Amore), Carnevale di Venezia (z udziałem Miriam Albano i Jakuba Józefa Orlińskiego), Händel: Enemies in Love (z Jakubem Józefem Orlińskim) oraz It’s Christmas Time.

 

[2023]