Koncert nadzwyczajny Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert nadzwyczajny
Jakub Józef Orliński, fot. Jiyang Chen

Na początku swojej kariery Christoph Willibald Gluck chętnie korzystał z konwencjonalnych tekstów najsławniejszego librecisty epoki, Pietra Metastiasia. Przełomem okazało się spotkanie z Ranierim de’Calzabigim (początkowo jednym z epigonów, później zaś – krytyków idiomu metastazjańskiego). Ów Włoch, długo działający w Paryżu i zafascynowany nowymi oświeceniowymi prądami, uważał styl obrosłej konwencjami dramma per musica za nienaturalny, nieoddający prawdziwej ekspresji uczuć. Za nieracjonalne uznawał mechaniczne powtórzenia da capo, krytykował pustą wirtuozerię ówczesnych gwiazd sceny. Pierwszym owocem ich operowej współpracy (po balecie Don Juan, 1761) była opera Orfeo ed Euridice wystawiona w wiedeńskim Burgtheater w 1762. Dzieło to dołączyło do długiego szeregu wspaniałych umuzycznień mitu orfickiego, obecnego w operze od samego jej florenckiego zarania na przełomie XVI i XVII wieku. W rolę Orfeusza wcielił się sławny kastrat Gaetano Guadagni, pierwszą zaś Eurydyką była Lucia Clavereau. Orfeo ed Euridice była formą tzw. azione teatrale, prezentowaną z założenia kameralnie, w skromnej inscenizacji, przeznaczoną raczej do prywatnych wykonań. Innowacje Glucka i jego librecisty wyrażały się w przełamaniu dominacji arii da capo na rzecz struktur stroficznych i rondowych, preferowaniu sylabicznej deklamacji tekstu, rezygnacji z recytatywu secco na rzecz ekspresyjnego accompagnato, ponadto w swobodnych, dalekich od schematyzmu następstwach różnych form muzycznej narracji, koncypowanych integralnymi scenami, nie zaś rozwijanych wokół statycznych arii. Dzieło wiele zawdzięcza stylowi francuskiemu, toteż łatwa i naturalna okazała się jego poszerzona (zwłaszcza o sceny baletowe) francuska adaptacja, która zachwyciła paryżan w roku 1774 i cieszyła się odtąd także wielką popularnością, z czasem nawet większą niż wariant pierwotny.

 

Piotr Maculewicz

Na koncert zaprasza Fundacja PZU - Partner Filharmonii Narodowej
Zamknij

Sylwia Stępień

Ukończyła Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie Bożeny Betley (wyróżnienie), a następnie Guildhall School of Music and Drama w Londynie w klasie Susan Waters. Swoje umiejętności wokalno-aktorskie doskonaliła pod kierunkiem Heleny Łazarskiej podczas International Summer Academy Mozarteum w Salzburgu oraz jako dwukrotna stypendystka programu Internationale Sommerakademie Prag–Wien–Budapest. Artystka brała również udział w kursach mistrzowskich prowadzonych między innymi przez Barbarę Bonney, Ruby Philogene i Florence Daguerre de Hureaux w Londynie.

Jest laureatką I Międzynarodowego Konkursu Wokalnego „Viva Calisia” (nagroda specjalna, 2018), Spring Baroque Festival Competition w Cheltenham (II nagroda, 2017) i Internationale Giulio-Perotti-Gesangswettbewerb w Ueckermünde (dwie nagrody specjalne, 2012).

W marcu 2022 roku artystka zadebiutowała w roli Jenny w musicalu The Company Stephena Sondheima w reżyserii Michała Znanieckiego na scenie Basenu Artystycznego – Warszawskiej Opery Kameralnej.

W sezonie 2018/2019 śpiewała partię Amora w operze Orfeusz i Eurydyka Christopha Willibalda Glucka w Warszawskiej Operze Kameralnej (dyr. Stefan Plewniak, reż. Magdalena Piekorz), której jest obecnie stałym współpracownikiem.

Podczas studiów debiutowała w roli Tytanii we Śnie nocy letniej Benjamina Brittena (dyr. Marta Kluczyńska, reż. Beata Redo-Dobber), spektaklu prezentowanego w Sali Kameralnej Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie w ramach współpracy z Uniwersytetem Muzycznym Fryderyka Chopina. Artystka śpiewała w zespole Guildhall Consort pod dyrekcją Eamonna Dougana.

Od 2018 roku współpracuje z orkiestrą barokową Cappella dell’Ospedale della Pieta Venezia oraz Il Giardino d’Amore pod kierownictwem Stefana Plewniaka.

 

[2023]