Koncert oratoryjny Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert oratoryjny
Ingrida Gapova, fot. Aciuro Studio

Georg Friedrich Händel przez całe życie eksperymentował z różnymi gatunkami. Gdy już wydawało się, że spadek zainteresowania jego operami zmusi Saksończyka do przedwczesnej emerytury, ten zaczął odnosić kolejne wielkie sukcesy na gruncie zreformowanego przez niego gatunku – określanego dzisiaj mianem oratorium angielskiego. Händel postawił w nim na to, z czego wyspiarze słyną do dzisiaj – znakomite chóry, o kilkusetletniej tradycji. W mało którym dziele kompozytora partia chóru pełni tak ważną dramaturgicznie i ilustracyjnie rolę, jak w znakomitym Izraelu w Egipcie. Wystarczy nadmienić, że numerów z partiami solowymi jest tutaj zaledwie kilka. Do najbardziej atrakcyjnych momentów dzieła zaliczają się groteskowe, porywające, a niekiedy wręcz wstrząsające muzyczne obrazy słynnych egipskich plag. Skaczące żaby odmalowane zostały poprzez figlarne punktowe rytmy. Nieznośne brzęczenie muszych skrzydełek naśladują szybkie skrzypcowe przebiegi. Plagę gradu rozpoczynają niewielkie „opady” pojedynczych nut, przechodzące w coraz to szybszą i bardziej żywiołową nawałnicę, pełną „wyładowań atmosferycznych” w partii kotłów. Gwałtowność ta ulega na chwilę spowolnieniu za sprawą fantazyjnie odmalowanej ciemności, tak gęstej, że „można ją było poczuć” – jak podaje libretto. Wielki i wstrząsający finał serii plag stanowi zgładzenie synów pierworodnych, gdzie dramatyczna fuga wybrzmiewa na tle pulsujących – niczym śmiertelnie zadawane ciosy – akordów.

Bartłomiej Gembicki

Zamknij

Aneta Kapla-Marszałek

Absolwentka Wydziału Wokalno-Aktorskiego Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie Eugenii Rozlach. Wystąpiła w przedstawieniach akademickich, takich jak Opowieść o „Zemście nietoperza” według operetki Johanna Straussa (2005), Czarodziejski flet Wolfganga Amadeusa Mozarta (2007), a także w Warszawskiej Operze Kameralnej jako Clarice w L’amante di tutte Baltassare’a Galuppiego (2008).

W 2007 roku w ramach programu stypendialnego Socrates-Erasmus studiowała w Conservatorio Statale di Musica „Francesco Venezze” w Rovigo (Włochy) w klasie Elisabetty Andreani i Gabrielli Munari. Swoje umiejętności doskonaliła na kursach wokalnych pod kierunkiem Heleny Łazarskiej, Jadwigi Rappé, Anny Radziejewskiej, Artura Stefanowicza, Ewy Iżykowskiej, Anny Marii Ferrante, Urszuli Mitręgi-Wagner i Daniela Kotlińskiego.

Wykonała czołowe partie w wielu dziełach Stanisława Moniuszki, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Johanna Sebastiana Bacha, a także Georga Friedricha Händla (La Resurrezione), Alberta Ginastery (Cantata para América Mágica) i Arnolda Schönberga (Pierrot lunaire).

Występowała podczas Moniuszkowskiego Festiwalu Podlasia i Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesieńw 2012 roku (Canti notturni Beata Furrera). Koncertowała z towarzyszeniem Orkiestry Opery i Filharmonii Podlaskiej pod kierunkiem Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego.

Jako solistka wzięła udział w nagraniach utworów Miłosza Bembinowa: Res Tua. Rozważania o miłości i nienawiści (DUX) oraz Listy. Od zmierzchu do świtu (Cavalli Records), a także dwóch osiemnastowiecznych mszy na Boże Narodzenie Amanda Ivančića z zespołem La Tempesta.

Obecnie pracuje jako artystka chóru w Filharmonii Narodowej w Warszawie, gdzie wykonywała również partie solowe w utworach Ferenca Liszta, Krzysztofa Pendereckiego, Macieja Małeckiego, Pabla Sorozábala, Josepha Haydna, Carla Nielsena, Johannesa Brahmsa pod batutą takich dyrygentów, jak Niklas Willén, Krzysztof Penderecki, Christopher Hogwood, Antoni Wit, Valery Gergiev, Florian Helgath i Joseph R. Olefirowicz.
 

[2022]