Aleksandrs Avramecs jest jednym z najbardziej obiecujących kompozytorów łotewskich młodego pokolenia. Jego poemat symfoniczny Ausma (Świt) to dzieło utrzymane w na wskroś oryginalnej stylistyce, emanujące iście impresjonistyczną paletą zestawianych z wielkim wyrafinowaniem barw orkiestrowych. Budowane przez kompozytora wielowarstwowe faktury brzmieniowe imitują poranną grę świateł i zmieniające się w czasie gradacje blasku wschodzącego słońca.

Koncertem skrzypcowym „Pamięci anioła” z 1935 roku Alban Berg zamierzał oddać hołd Manon Gropius, przedwcześnie zmarłej 18-letniej córce Almy Mahler i Waltera Gropiusa (wybitnego architekta, założyciela Bauhausu). Zaledwie kilka miesięcy po ukończeniu partytury Berg sam jednak pożegnał się z życiem, toteż utwór, stanowiący rzadki przykład łączenia tradycyjnej diatoniki z awangardową w tamtym czasie dodekafonią, bywa postrzegany jako artystyczny testament swojego twórcy.

VI Symfonia D-dur op. 60 Antonína Dvořáka powstała w roku 1880 z myślą o publiczności wiedeńskiej i scenie międzynarodowej. Nawiązuje ona przede wszystkim do austriackich tradycji symfonicznych i jest świadomym ukłonem nie tylko w stronę dzieł Beethovena, ale także sympatyzującego z Dvořákiem Johannesa Brahmsa. Chociaż kompozytor zadedykował ją Hansowi Richterowi, dyrygentowi Wiener Philharmoniker, prawykonanie czteroczęściowego dzieła odbyło się 25 marca 1881 roku w Pradze. Publiczność gorącymi oklaskami nagrodziła zwłaszcza Scherzo, w którym Dvořák wprowadził rytmy furianta, jednego z czeskich tańców narodowych. Premiera wiedeńska odbyła się w roku 1883 w Sali Gesellschaft der Musikfreunde (orkiestrą Towarzystwa Przyjaciół Muzyki dyrygował Wilhelm Gericke). Filharmonicy Wiedeńscy mieli wykonać dzieło po raz pierwszy dopiero w roku 1942. W międzyczasie VI Symfonia święciła tryumfy w najważniejszych salach koncertowych Europy i Ameryki.
 

Grzegorz Zieziula