Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki
Przemysław Neumann, fot. DG Art Projects

W latach 30. XIX wieku sensację wzbudziło wydanie książki Teodora Narbutta Dzieje starożytne narodu litewskiego, w której autor zebrał wiele ludowych podań i mitów, przekazywanych dotąd tylko ustnie. Jakkolwiek krytykowano niekiedy historyczną i filologiczną rzetelność, tej skądinąd wielce zasłużonej postaci, to jego publikacja okazała się bardzo inspirująca, m.in. dla Ignacego Józefa Kraszewskiego, który poetycko rozwinął niektóre opowieści m.in. w swym zapomnianym dziś poemacie Anafielas. Epizod z jego pierwszej części, Witoloraudy wspomina historię Nijoły, która pragnie pocieszyć swą matkę Krumine, patronkę dobrych plonów z pomocą kwiatu szczęścia; w trakcie jego poszukiwań zostaje zwabiona przez wodne boginki Wundyny i porwana przez bóstwo śmierci – Poklusa. Dzieło zaprezentowano w Wilnie z wielkim powodzeniem w roku 1852, cztery lata później także w Petersburgu (jako Les Ondines) po czym popadło w zapomnienie aż po wiek XXI, kiedy to pod batutą Łukasza Borowicza dokonano jego pierwszej fonograficznej rejestracji (wraz z kantatą Milda). Długo zapomniana pozostawała także urocza kantatowa wersja ballady Mickiewicza Pani Twardowska, jedno z późnych dzieł (oraz ze stosunkowo licznych pióra Moniuszki do słów wieszcza) tworzonych mniej więcej współcześnie z ostatnią ukończoną operą, Parią.

Zainteresowany muzyką programową Mieczysław Karłowicz pojmował ją raczej w kategoriach psychologicznych i symbolicznych, nie czysto ilustracyjnych. Jego młodzieńcza Symfonia Odrodzenie odpowiada klasyczno-romantycznym ramom czteroczęściowego cyklu, a jego ideową podstawą jest obszerny, autorski program w „młodopolskim” stylu. Mowa w nim o „ponurym, złowrogim śpiewie” i powolnym przebudzeniu pogrążonej w letargu duszy (cz. I), kontemplacji świata opromienionego słońcem (cz. II), pokusach błahych uciech na jakie wystawiona jest dusza (cz. III) i wreszcie – tytułowym odrodzeniu człowieczego ducha, na zew „wiekuistego hasła”. W tej kompozycji wykrystalizował się w pełni indywidualny styl Karłowicza, choć on sam, zawsze niezadowolony z własnych dokonań i nie przeznaczył symfonii do druku.

Zamknij

Wioletta Chodowicz

Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. W latach 2003–2008 była solistką Opery Wrocławskiej, a w latach 2015–2018 – Opery Krakowskiej. Solistka Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku.Od 2004 roku współpracuje z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie, gdzie pojawiła się jako tytułowa Halka (Moniuszko), Donna Anna w Don Giovannim oraz Hrabina w Weselu Figara Mozarta, Maria w Wozzecku Berga, tytułowa Katia Kabanova (Janáček), Marta w Pasażerce Wajnberga i Balladyna w Goplanie Żeleńskiego.

Śpiewała na takich scenach europejskich, jak Národní divadlo w Pradze, Narodowy Teatr Morawsko-Śląski w Ostrawie, Welsh National Opera w Cardiff, Glyndebourne Opera czy Israeli Opera w Tel Awiwie.

Artystka była gościem wielu prestiżowych festiwali muzycznych, takich jak Young Euro Classic (Berlin), Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena (Warszawa) czy Cervantino Festival (Guanajuato, Meksyk). Koncertuje z takimi orkiestrami, jak Sinfonia Varsovia, Orkiestra Filharmonii Narodowej, Poznańskiej i Krakowskiej, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie.

Śpiewała główne partie sopranowe w Requiem Faurégo i Verdiego, IX Symfonii i Missa solemnis Beethovena, Te Deum Brucknera, III Symfonii „Pieśni o nocy” Szymanowskiego, III Symfonii „Symfonii pieśni żałosnych” Góreckiego, Das klagende Lied oraz II i VIII Symfonii Mahlera, Vier letzte Lieder R. Straussa, a także dziełach Pendereckiego: Polskim Requiem, Te Deum, Strofach oraz Pieśniach zadumy i nostalgii.

Współpracowała z wybitnymi dyrygentami, takimi jak Jacek Kaspszyk, Marc Minkowski, Valery Gergiev, Stanisław Skrowaczewski, Tomáš Hanus, Jakub Hrůša, John Fiore, Gabriel Chmura, Łukasz Borowicz, Friedrich Haider, Lothar Koenigs, Antoni Wit, Marek Pijarowski, Krzysztof Penderecki, Ola Rudner.

W swoim dorobku artystka ma następujące nagrania płytowe: Giovanna d’Arco Verdiego (Polskie Nagrania, 2012), Maria Statkowskiego (Warner Music Poland, 2010), Quo vadis Nowowiejskiego (cpo, 2017), Hagith Szymanowskiego (CD: Polskie Radio, 2018; DVD: DUX, 2008), Manru Paderewskiego (DVD: DUX, 2010), kantaty Milda i Nijoła Moniuszki (DUX, 2019).

 

[2022]