Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki
Przemysław Neumann, fot. DG Art Projects

W latach 30. XIX wieku sensację wzbudziło wydanie książki Teodora Narbutta Dzieje starożytne narodu litewskiego, w której autor zebrał wiele ludowych podań i mitów, przekazywanych dotąd tylko ustnie. Jakkolwiek krytykowano niekiedy historyczną i filologiczną rzetelność, tej skądinąd wielce zasłużonej postaci, to jego publikacja okazała się bardzo inspirująca, m.in. dla Ignacego Józefa Kraszewskiego, który poetycko rozwinął niektóre opowieści m.in. w swym zapomnianym dziś poemacie Anafielas. Epizod z jego pierwszej części, Witoloraudy wspomina historię Nijoły, która pragnie pocieszyć swą matkę Krumine, patronkę dobrych plonów z pomocą kwiatu szczęścia; w trakcie jego poszukiwań zostaje zwabiona przez wodne boginki Wundyny i porwana przez bóstwo śmierci – Poklusa. Dzieło zaprezentowano w Wilnie z wielkim powodzeniem w roku 1852, cztery lata później także w Petersburgu (jako Les Ondines) po czym popadło w zapomnienie aż po wiek XXI, kiedy to pod batutą Łukasza Borowicza dokonano jego pierwszej fonograficznej rejestracji (wraz z kantatą Milda). Długo zapomniana pozostawała także urocza kantatowa wersja ballady Mickiewicza Pani Twardowska, jedno z późnych dzieł (oraz ze stosunkowo licznych pióra Moniuszki do słów wieszcza) tworzonych mniej więcej współcześnie z ostatnią ukończoną operą, Parią.

Zainteresowany muzyką programową Mieczysław Karłowicz pojmował ją raczej w kategoriach psychologicznych i symbolicznych, nie czysto ilustracyjnych. Jego młodzieńcza Symfonia Odrodzenie odpowiada klasyczno-romantycznym ramom czteroczęściowego cyklu, a jego ideową podstawą jest obszerny, autorski program w „młodopolskim” stylu. Mowa w nim o „ponurym, złowrogim śpiewie” i powolnym przebudzeniu pogrążonej w letargu duszy (cz. I), kontemplacji świata opromienionego słońcem (cz. II), pokusach błahych uciech na jakie wystawiona jest dusza (cz. III) i wreszcie – tytułowym odrodzeniu człowieczego ducha, na zew „wiekuistego hasła”. W tej kompozycji wykrystalizował się w pełni indywidualny styl Karłowicza, choć on sam, zawsze niezadowolony z własnych dokonań i nie przeznaczył symfonii do druku.

Zamknij

Łukasz Kocur

Absolwent Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu (Wydział Wokalno-Aktorski). Stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia artystyczne. Otrzymał Stypendium im. Wojciecha Drabowicza dla najlepszego studenta Wydziału Wokalno- Aktorskiego macierzystej uczelni. Laureat I nagrody w Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Imricha Godina (Vráble na Słowacji).

Od 2014 roku artysta jest związany z Teatrem Muzycznym w Poznaniu, gdzie występuje w takich spektaklach, jak Zakonnica w przebraniu, Skrzypek na dachu, Footloose, Madagaskar – musicalowa przygoda, Pippin, Rodzina Addamsów, Koziołek Matołek i zagadka ratuszowej wieży oraz w innych przedstawieniach jako członek zespołu wokalnego. Brał udział także w premierach spektakli Jesus Christ Superstar i Dookoła karuzeli, czyli dziecko potrafi oraz w wielu koncertach, jak m.in.: Z Broadwayu do Hollywood, Wigilijna Tytka, Śpiewanki Wielkopolskie, Face to Face.

Koncertuje w Polsce i za granicą. W swoim repertuarze posiada dzieła operowe, kantatowo-oratoryjne, operetkowe, musicalowe oraz pieśni romantyczne. Uczestnik licznych festiwali muzycznych, m.in.: Neofonia, Opera Know-How, Musica Sacromontana, Belcanto Opera Festival Rossini in Wildbad. Uczestnik licznych mistrzowskich kursów wokalnych, m.in. Evy Blahovej, Matjažsa Robavsa, Wojciecha Maciejowskiego, Adama Kruszewskiego.

Członek zespołu muzyki cerkiewnej Partes. Od 2021 roku jest artystą Chóru Filharmonii Narodowej w Warszawie.

 

[2022]