Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert symfoniczny - 150. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki
Przemysław Neumann, fot. DG Art Projects

W latach 30. XIX wieku sensację wzbudziło wydanie książki Teodora Narbutta Dzieje starożytne narodu litewskiego, w której autor zebrał wiele ludowych podań i mitów, przekazywanych dotąd tylko ustnie. Jakkolwiek krytykowano niekiedy historyczną i filologiczną rzetelność, tej skądinąd wielce zasłużonej postaci, to jego publikacja okazała się bardzo inspirująca, m.in. dla Ignacego Józefa Kraszewskiego, który poetycko rozwinął niektóre opowieści m.in. w swym zapomnianym dziś poemacie Anafielas. Epizod z jego pierwszej części, Witoloraudy wspomina historię Nijoły, która pragnie pocieszyć swą matkę Krumine, patronkę dobrych plonów z pomocą kwiatu szczęścia; w trakcie jego poszukiwań zostaje zwabiona przez wodne boginki Wundyny i porwana przez bóstwo śmierci – Poklusa. Dzieło zaprezentowano w Wilnie z wielkim powodzeniem w roku 1852, cztery lata później także w Petersburgu (jako Les Ondines) po czym popadło w zapomnienie aż po wiek XXI, kiedy to pod batutą Łukasza Borowicza dokonano jego pierwszej fonograficznej rejestracji (wraz z kantatą Milda). Długo zapomniana pozostawała także urocza kantatowa wersja ballady Mickiewicza Pani Twardowska, jedno z późnych dzieł (oraz ze stosunkowo licznych pióra Moniuszki do słów wieszcza) tworzonych mniej więcej współcześnie z ostatnią ukończoną operą, Parią.

Zainteresowany muzyką programową Mieczysław Karłowicz pojmował ją raczej w kategoriach psychologicznych i symbolicznych, nie czysto ilustracyjnych. Jego młodzieńcza Symfonia Odrodzenie odpowiada klasyczno-romantycznym ramom czteroczęściowego cyklu, a jego ideową podstawą jest obszerny, autorski program w „młodopolskim” stylu. Mowa w nim o „ponurym, złowrogim śpiewie” i powolnym przebudzeniu pogrążonej w letargu duszy (cz. I), kontemplacji świata opromienionego słońcem (cz. II), pokusach błahych uciech na jakie wystawiona jest dusza (cz. III) i wreszcie – tytułowym odrodzeniu człowieczego ducha, na zew „wiekuistego hasła”. W tej kompozycji wykrystalizował się w pełni indywidualny styl Karłowicza, choć on sam, zawsze niezadowolony z własnych dokonań i nie przeznaczył symfonii do druku.

Zamknij

Szymon Mechliński

W sezonie artystycznym 2021/2022 Szymon Mechliński powraca na sceny Fińskiej Opery Narodowej (Silvio w Pajacach Leoncavalla), Opery Wrocławskiej (Ottokar w Wolnym strzelcu Webera, Lescaut w Manon Lescaut Pucciniego oraz Marcello w La Boheme Pucciniego), Teatru Wielkiego – Opery Narodowej (Escamillo w Carmen Bizeta oraz Gasztołd w odkrytej niedawno operze Barbara Radziwiłłówna Henryka Jareckiego). Jego przyszłe angaże obejmują także ponowny występ na Glyndebourne Festival. W ubiegłym sezonie zadebiutował jako Guglielmo w Cosi fan tutte Mozarta w Teatro de la Maestranza w Sewilli oraz w Pajacach w Fińskiej Operze Narodowej.

Wśród innych osiągnięć Szymona Mechlińskiego należy wymienić ponowny udział w produkcji The Veiled Prophet (Wexford Opera Festival), kreację Strahlbuscha w nowej inscenizacji Irrelohe Schrekera (Opéra de Lyon), rolę Filipa Marii Viscontiego w Beatrice di Tenda Belliniego (Nationaltheater Mannheim), partię Ryksa w wykonaniu koncertowym Casanovy Różyckiego w Filharmonii Narodowej, Lescaut w inscenizacji Manon Lescaut w Operze Poznańskiej i Dandiniego w Kopciuszku Rossiniego w Operze Wrocławskiej.

Jego ważniejsze ostatnie role to: Doktor Malatesta w Don Pasquale Donizettiego i Luigi w Il Bravo Mercadantego w ramach Wexford Festival Opera, Foka w Czarodziejce Czajkowskiego w Opéra de Lyon, tytułowy Eugeniusz Oniegin na scenach Theater Dortmund i Opéra de Toulon, Książę Yamadori w Madame Butterfly na Glyndebourne Festival, Fritz w Die tote Stadt Korngolda (podczas trasy z Teatrem Wielkim – Operą Narodową), Raimbaud (Hrabia Ory Rossiniego) na Dorset Opera Festival oraz Marcello z La Boheme w Operze Bałtyckiej.

Mechliński współpracuje również z Operą Śląską w Bytomiu, Filharmonią Śląską, Muzeum Narodowym w Warszawie (Pałac Królikarnia) oraz Muzeum Feliksa Nowowiejskiego w Poznaniu. W tym ostatnim miejscu często występuje z recitalami. Można go także usłyszeć w partiach Fiorella w Cyruliku sewilskim Rossiniego, Zegara w Dziecku i czarach Ravela, Trzeciego Niewolnika w Czarodziejskim flecie Mozarta, Księcia w Weselu Figara oraz Marcella w Cyganerii. Wykonuje również partię barytonową w Stabat Mater Szymanowskiego.

Absolwent Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu w klasie Jerzego Mechlińskiego, Iwony Kowalkowskiej oraz Gabrieli Klimy-Kściuczyk (dyplom z wyróżnieniem). Obecnie kontynuuje naukę pod okiem Giorgia Zancanara.

 

[2022]