Koncert symfoniczny Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Koncert symfoniczny
Christoph König, fot. Christian Wind

Opera (a właściwie rozbudowany singspiel z mówionymi dialogami) Wolny strzelec Carla Marii von Webera z 1821 roku stała się jednym z kamieni milowych w dziejach gatunku, będąc teatralno-muzycznym wyrazem wielu idei młodego romantyzmu. Jeden z jego emblematów stanowi efektowna i barwnie orkiestrowana uwertura, prezentująca motywy wykorzystane w operze oraz oddająca jej tajemniczy nastrój.

IV Symfonia „Koncertująca” to utwór charakterystyczny dla dojrzałego stylu Karola Szymanowskiego – nasycony ekspresją, bogaty harmonicznie i fakturalnie, korzystający z rozbudowanej palety orkiestrowo-fortepianowych barw, a zarazem przystępny, nawiązujący dialog z tradycją. Prawykonanie odbyło się 9 października 1932 roku w Poznaniu pod batutą Grzegorza Fitelberga, w kolejnych latach Szymanowski z powodzeniem sam prezentował swą Czwartą na estradach całej Europy.

Rówieśniczką dzieła Szymanowskiego jest symfonia – również czwarta – Franza Schmidta, za życia wysoko cenionego, dziś nieco zapomnianego austriackiego kompozytora, pianisty, wiolonczelisty i pedagoga. Jego dzieło jest jednak biegunowo odmienne – wybujała postromantyczna ekspresja, monumentalizm użytych środków bliskie są stylowi Richarda Straussa, a pełen tragizmu epizod – żałobny marsz z części wolnej – tłumaczy komentarz autora, który nazwał symfonię „requiem dla mojej córki”…

Piotr Maculewicz

Zamknij

Lucas Debargue

„Niewiarygodny talent, wizja artystyczna i swoboda twórcza” Lucasa Debargue’a zostały odkryte podczas Międzynarodowego Konkursu im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie (2015) i wyróżnione cenioną nagrodą Stowarzyszenia Moskiewskich Krytyków Muzycznych.

Artysta jest zapraszany do występów – solowych oraz z wiodącymi orkiestrami – w najbardziej prestiżowych salach koncertowych świata, takich jak Filharmonia Berlińska, amsterdamski Concertgebouw, wiedeński Konzerthaus, paryskie Théâtre des Champs-Elysées oraz Philharmonie de Paris, londyńskie Wigmore Hall i Royal Festival Hall, Alte Oper we Frankfurcie, Filharmonia Kolońska, Suntory Hall w Tokio, sale koncertowe w Pekinie, Szanghaju, Tajpej, Seulu, a także w legendarnym wnętrzu Wielkiej Sali Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, w Sali Koncertowej Teatru Maryjskiego w Petersburgu oraz w Carnegie Hall w Nowym Jorku.

Lucas Debargue regularnie współpracuje z takimi dyrygentami, jak Andrzej Boreyko, Valery Gergiev, Mikhail Pletnev, Vladimir Jurowski, Tugan Sokhiev, Vladimir Spivakov i Bertrand de Billy. W repertuarze kameralnym partnerują mu m.in. Gidon Kremer, Janine Jansen oraz Martin Fröst.

Droga artysty do sukcesu była wysoce niekonwencjonalna. Muzykę poważną odkrył jako dziesięciolatek. Swoją pasję i ciekawość muzyczną rozwijał poprzez rozmaite doświadczenia artystyczne i intelektualne, w tym dogłębne studia w zakresie literatury i filozofii. Bezkompromisowo wierny swoim ideałom, obdarzony olśniewającą zdolnością komunikacji ze słuchaczami, Lucas Debargue czerpie inspiracje z literatury, malarstwa, filmu i jazzu, tworząc bardzo osobiste interpretacje starannie dobranego repertuaru. Znaczną część czasu poświęca na komponowanie. Jest autorem ponad 20 utworów na fortepian solo i zespoły kameralne.

Pod szyldem Sony Classical ukazało się pięć albumów artysty z muzyką Domenica Scarlattiego, Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena, Franza Schuberta, Fryderyka Chopina, Ferenca Liszta, Maurice’a Ravela, Nikołaja Medtnera i Karola Szymanowskiego. Jego najnowsza płyta Żal, nagrana z zespołem Kremerata Baltica i Gidonem Kremerem, ukazała się w sierpniu 2021 roku i jest poświęcona fascynującemu, choć mało znanemu polskiemu kompozytorowi Miłoszowi Maginowi.

 

[2023]