„To muzyka czysta, koncypowana ponad ograniczeniami rzeczywistości, w świecie snów, pośród ruchomej architektury, którą Bóg buduje z mgieł…” zachwycał się francuski kompozytor i krytyk Pierre de Bréville po premierze (1901) symfonicznego tryptyku Nokturny Debussy’ego inspirowanego subtelnymi wierszami poety-symbolisty Henri de Régniera. Tworzone na przestrzeni wielu lat dzieło stało się jednym z kamieni milowych w dziejach muzyki, wyznaczając nowe horyzonty ekspresji, harmoniki, operowania orkiestrowymi brzmieniami.

Koncert na 7 instrumentów dętych, perkusję i orkiestrę smyczkową szwajcarskiego kompozytora Franka Martina powstał dla berneńskiego Musikgesellschaft w 1949 roku – utwór perfekcyjnie wykorzystuje możliwości brzmieniowe tego barwnego zestawu, zachwycając zwłaszcza ciekawą, polifonizującą fakturą oraz tajemniczą aurą drugiej części, Adagietta w typie arii.

Symfonia e‑moll Jeana Sibeliusa otwiera katalog siedmiu dzieł (Ósmą – ostatnią, sam kompozytor zniszczył, nie ukończywszy jej) tworzonych przez ćwierćwiecze, między rokiem 1898 a 1924. Komentatorów tego udanego debiutu zachwyciło mistrzowskie operowanie kontrastami barw i nastrojów oraz interesująca, oryginalna orkiestracja, która stała się „znakiem rozpoznawczym” wielkiego fińskiego symfonika.