Kolor jesiennych liści w ujęciu estońskiej poetki Viivi Luik jest boleśnie czerwony. Jej sugestywne wizje najbardziej melancholijnej pory roku, zawarte w cyklu Sügismaastikud, umuzycznił w minionym stuleciu Veljo Tormis. Czwarta część (Valusalt punased lehed) stanowi miniaturową, gorzką refleksję nad przemijającym pięknem przyrody, uosobionym przez jesienne liście koloru krwi, podeptane i przemieszane z błotem.
Kilka lat temu wskutek huraganu uszkodzone zostały trzy z czternastu wielkich abstrakcyjnych płócien Marka Rothki, wypełniających bezwyznaniową kaplicę w Houston od 1970 roku. Malarz nie dożył ukończenia obiektu, który otwarto tuż po jego samobójczej śmierci. Przyjaciel artysty, Morton Feldman, stworzył wówczas muzyczny pomnik organicznie związany z tym wyjątkowym miejscem. Jego Rothko Chapel na dwa głosy solowe, chór i niewielki zespół instrumentów to dźwiękowa kontemplacja obrazów i przestrzeni, w której się znajdują. Barwne plamy w pozbawionej słów partii chóru korespondują zarówno z ponadreligijnym charakterem miejsca, jak i z ekspresją dzieł malarza.
Zestawienie chóru, organów i saksofonu solo to dość nieoczywiste połączenie w kontekście łacińskich tekstów mszy żałobnej. Taką paletę brzmieniową stworzył w swoim ascetycznym i medytacyjnym zarazem Requiem canticorum z 2010 roku James Whitbourn.
Prawdziwą fuzją kolorów, niczym rozświetlony południowym słońcem witraż, odznacza się natomiast Msza G-dur a cappella Francisa Poulenca, uznawana za jedno z największych arcydzieł muzyki sakralnej XX wieku. Powstała po duchowym przełomie kompozytora, wywołanym doświadczeniem śmierci przyjaciela. Jest to utwór pełen witalności, światła i bogactwa nasyconych współbrzmień, wymagających od wykonawców nadzwyczajnej precyzji.
Bartłomiej Gembicki