Historyczny kostium baletu Spartakus zawierał aluzję do sowieckiej rewolucji, która – jak heroiczny zryw starożytnych niewolników miała przynieść wolność, choć ostatecznie przyniosła tylko nową formę zniewolenia. Szczęśliwie autor dzieła, wybitny ormiański kompozytor Aram Chaczaturian, uniknął propagandowej sztampy i mielizn libretta, skupiając się na emocjach protagonistów: tytułowego bohatera, jego żony Frygii oraz konsula Krassusa i jego nałożnicy Aeginy. Dzieło premierę miało w 1956 roku w Leningradzie, w choreografii Leonida Jakobsona. Spartakus, przyjęty początkowo z rezerwą, na trwałe wszedł do baletowego kanonu, zwłaszcza na scenach Rosji. Kompozytor zestawiał też na potrzeby różnych koncertów orkiestrowe suity, zaś ich poszczególne ogniwa, dzięki swemu pięknu i efektownej orkiestracji, często wiodą także samodzielny koncertowy żywot.

Rachmaninow kojarzony jest w pierwszym rzędzie z wirtuozowską muzyką fortepianową i wspaniałymi koncertami, należącymi do najpopularniejszych pozycji repertuarowych, jednak ma także w dorobku znaczące dzieła symfoniczne. Jego II Symfonia e-moll, która swe prawykonanie miała w roku 1908, pozostaje pod dość silnym wpływem stylu Czajkowskiego (liryzm, nostalgia, predylekcja do rozległych, śpiewnych tematów), lecz wykazuje też wiele cech indywidualnych, sumując orkiestrowe doświadczenia zdobyte przy komponowaniu dwóch wcześniejszych koncertów fortepianowych.

Muzyka naszego wieku będzie reprezentowana podczas lutowego koncertu jednym z najnowszych dzieł Piotra Mossa – fascynującym Koncertem na flet, organy i orkiestrę inspirowanym słynną wizją Sądu Ostatecznego pędzla Hansa Memlinga.