Moja ojczyzna — Má vlast Bedřicha Smetany to cykl sześciu symfonicznych miniatur, z których każda nawiązuje do wybranego miejsca lub epizodu z dziejów Czech i do czeskich legend. Zachwycają urodą melodii, barwnością orkiestracji i sugestywną ilustracyjnością. Szczególnie popularna jest część 2. — Wełtawa; jej majestatyczny temat główny poprzedza jeden z najbardziej urzekających symfonicznych epizodów — wstęp z cudownymi solowymi partiami fletów i klarnetów, symbolizującymi splatanie się strumieni, z których narodzi się wielka rzeka.

Aleksander Mosołow to postać tragiczna – był kompozytorem o wielkich ambicjach i talencie, który został złamany przez ponury, opresyjny system. Jego Odlewnia stali – fragment zarzuconego baletu – miała stać się symbolem modernistycznej muzyki radzieckiej, która – mimo ideologicznego przesłania – mogła jeszcze rządzić się autonomicznymi prawami. Wkrótce autor trafił do gułagu; chociaż go przeżył, musiał odmienić swą twórczość w kierunku estetyki akceptowalnej przez politycznych decydentów. Melodyjny, ciekawy harmonicznie i fakturalnie Koncert na harfę (1939) zachwyca swym postromantycznym powabem, ale jest utworem raczej regresywnym, utrzymanym w stylu przypominającym sztukę Reinholda Glière’a, mistrza Mosołowa.

VII Symfonia Antonína Dvořáka powstała na zamówienie Royal Philharmonic Society (1885) w Londynie, gdzie wysoko ceniono czeskiego kompozytora. Przepojona nastrojami heroicznymi i elegijnymi część I została opatrzona uwagą „Ze smutnych lat”, co mogło nawiązywać do niedawnej śmierci matki, ale także do niedoli narodu czeskiego, coraz silniej akcentującego swe niepodległościowe aspiracje, tłumione przez austriackich zaborców. Element narodowy dochodzi do głosu najpełniej w części finałowej, której dramatyzm postrzegać można jako alegorię walki. W opinii niektórych komentatorów Siódma uchodzi wręcz za najlepsze dzieło Dvořáka tego gatunku, najpełniej oddające jego orkiestrowy kunszt i indywidualne rysy stylu. Choć ostatecznie większą popularność zdobyła Dziewiąta („Z Nowego Świata”), to Siódma należy od chwili premiery do kanonu neoromantycznej symfoniki.