Choć pierwszy kontakt z fortepianem miał już we wczesnym dzieciństwie, dopiero w wieku szesnastu lat Arcadi Volodos postanowił na poważnie poświęcić się nauce gry na tym instrumencie. Rozwijana powoli – z dala od konkursowych rywalizacji – kariera pozwoliła mu na wypracowanie olśniewającej techniki. Pod względem umiejętności, brawury i błyskotliwości stawiany jest często obok Vladimira Horowitza. Z łatwością sięga po najtrudniejsze utwory literatury fortepianowej i sam tworzy – w duchu kompozytorów XIX‑wiecznej muzyki salonowej – autorskie opracowania, w których przekracza wiele, zdawałoby się niemożliwych granic wykonawczych. Artysta nieczęsto gości w studiu nagraniowym, sprawiając, że każdy kolejny jego album stanowi jedno z większych wydarzeń na rynku fonograficznym. Wydawnictwa te dowodzą, że za nadzwyczajnymi możliwościami technicznymi pianisty kryje się coś więcej. Choćby w ostatnich nagraniach z muzyką Johannesa Brahmsa i Franza Schuberta dał się również poznać od strony lirycznej, zachwycając krytykę wyczuciem tempa, frazy i niebywałą rozpiętością dynamiki piano, przyrównywaną do szeptów i aksamitu.


Bartłomiej Gembicki