W pierwszej częsci recitalu Piotr Anderszewski wykona cztery ostatnie opusowane cykle fortepianowe Johannesa Brahmsa. Powstały one w ciągu zaledwie dwóch lat, po długiej przerwie w komponowaniu dzieł na fortepian solo. W kolejnych zbiorach znalazły się miniatury opatrzone nazwami takimi, jak fantazja, capriccio, intermezzo, romans czy ballada. Są wśród nich utwory liryczne i melancholijne, ale także burzliwe – o wręcz tragicznym charakterze. Część z nich Brahms konsultował ze swoją prywatną „redaktorką”, przyjaciółką i muzą – Clarą Schumann.
[...]
Bartłomiej Gembicki
Beethoven ukończył Sonatę c-moll op. 111 w 1822 roku; było to jego ostatnie dzieło fortepianowe tego gatunku. Poświęcona mecenasowi i przyjacielowi kompozytora – arcyksięciu Rudolfowi – Sonata c-moll całkowicie wymyka się konwencjom tak formalnym, jak i ekspresyjnym. Ma nietypową, dwuczęściową budowę (Allegro con brio ed appasionato, poprzedzone wolnym, nasyconym dysonansami wstępem Maestoso, oraz intensywnie kontrastująca z pierwszym ogniwem Arietta – śpiewny temat z rozbudowanym cyklem pięciu wariacji), stąd początkowo uznawano ją za utwór niedokończony. Później okazało się jednak, że Sonata op. 111 to dzieło nie tylko w pełni kompletne, lecz także wizjonerskie – wykraczające poza ówczesne schematy formalne i otwierające perspektywę rozwoju gatunku sonaty fortepianowej w kolejnej epoce i nowych kanonach estetycznych.
Urszula Ciołkiewicz-Latek