Zakończenie jubileuszowego sezonu artystycznego 2021/2022 Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Zakończenie jubileuszowego sezonu artystycznego 2021/2022
Andrzej Boreyko, fot. Michał Zagórny

U genezy monumentalnej kompozycji, która stać się miała kamieniem milowym sławy swego autora, leży poemat pióra Johna Henry’ego Newmana, niezwykłej postaci w duchowym życiu dziewiętnastowiecznej Wielkiej Brytanii. Był anglikańskim duchownym, który pod wpływem lektur, przemyśleń, podróży do Włoch dokonał konwersji na wiarę katolicką i stał się kardynałem Kościoła, żarliwym apostołem, a później jego świętym. Newman opisał moment śmierci starca o symbolicznym imieniu Geroncjusz, otoczonego modlitwami współwyznawców, a następnie wędrówki jego duszy ku Bogu. Edward Elgar był zafascynowany utworem Newmana, z entuzjazmem więc podjął się jego umuzycznienia z myślą o wielkim Birmingham Triennial Music Festival w roku 1900 – jednej z najważniejszych imprez muzycznych, o tradycjach sięgających XVIII wieku. Wyczekiwana premiera nie należała do udanych i nie pomógł jej nawet Hans Richter, należący do najbardziej prominentnych dyrygentów swej epoki – ogrom trudności przerósł możliwości amatorskich chórów, jednak kolejne wykonania przyniosły dziełu sukces i uznanie, także w Niemczech, później w USA i innych krajach. Co ciekawe, w Anglii na przeszkodzie planowanym wykonaniom w wielu świątyniach, siłami kościelnych chórów stawało początkowo silnie katolickie przesłanie dzieła oraz komentowana w nim idea czyśćca – obca wyznaniom reformowanym; z czasem te obiekcje straciły na znaczeniu. Bogata oprawa muzyczna dwuczęściowego dzieła (sam autor sugerował, by nie określać go mianem oratorium) wyzyskuje cały ekspresyjny potencjał eschatologicznego tekstu i jego wstrząsających wizji umierania, wędrówki duszy i sądu. Szczególna rola przypada chórowi, który wciela się w role przyjaciół bohatera i towarzyszy jego ostatniej drogi, demonów i aniołów, dusz czyśćcowych. Ogromna popularność Snu trwać miała do czasów I wojny światowej, później – jak o wielu kompozycjach Elgara – także o niej niemal zapomniano, chociaż nie w jego ojczyźnie, w której należała do najczęściej wznawianych jego dzieł i ulubionej pozycji ambitnych chórów.

Zamknij

Michael Spyres

Urodził się i wychował w Ozarks w Stanach Zjednoczonych w rodzinie muzycznej. Jest dziś jednym z najbardziej rozchwytywanych tenorów swego pokolenia, goszczącym na najbardziej prestiżowych estradach operowych i salach koncertowych świata.

W sezonie artystycznym 2021/2022 ukazał się jego debiutancki album BariTenor (Warner/Erato). Artysta wystąpił ponownie w paryskiej Opéra Comique w roli Florestana w inscenizacji Fidelia Ludwiga van Beethovena. Debiutował jako Tristan w koncertowej wersji II aktu Wagnerowskiego dramatu na deskach Opéra de Lyon oraz jako Canio w Pajacach Ruggiera Leoncavalla w Ozarks Lyric Opera. Na scenę Houston Grand Opera powrócił w roli Gounodowskiego Romea. Po raz pierwszy zaśpiewał tytułową partię w operze Idomeneo Wolfganga Amadeusa Mozarta w Festspielhaus (Baden-Baden), powtórzy ją podczas festiwalu w Aix-en-Provence, gdzie weźmie również udział w przedstawieniu Norma Vincenza Belliniego jako Pollio. W obecnym sezonie rozpoczął współpracę z pianistą Mathieu Pordoy, z którym występuje w różnych miastach Francji (Tourcoing, Tuluza, Nîmes, Paryż). Repertuar koncertowy prezentował również w Ravello, Mediolanie (Teatro alla Scala), Wiedniu (Theater an der Wien), Strasburgu, Paryżu, Barcelonie oraz Filadelfii.

Michael Spyres błyskawicznie zyskał pozycję jednego z najwybitniejszych śpiewaków swojej generacji, koncertując w takich salach, jak nowojorska Metropolitan Opera, londyńska Royal Opera House / Covent Garden, Opéra national de Paris, Bayerische Staatsoper w Monachium, Teatro Real w Madrycie, Gran Liceu w Barcelonie, Lyric Opera of Chicago, La Monnaie w Brukseli, Dutch National Opera w Amsterdamie, Semperoper w Dreźnie, Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu, Carnegie Hall w Nowym Jorku, Gewandhaus w Lipsku, Tokyo Bunka Kaikan oraz na festiwalach w Salzburgu, Aix-en-Provence, Edynburgu, Rossini Opera Festival w Pesaro oraz BBC Proms w Londynie.

Od roku 2015 Michael Spyres pełni zaszczytną funkcję dyrektora artystycznego zespołu operowego w swym rodzinnym mieście – Ozarks Lyric Opera.

Współpracował z najbardziej uznanymi dyrygentami, takimi jak m.in.: Daniel Barenboim, Andrew Davis, Mark Elder, sir John Eliot Gardiner, Edward Gardner, Valery Gergiev, Emmanuelle Haim, Thomas Hengelbrock, Fabio Luisi, Michele Mariotti, Riccardo Muti, Yannick Nézet-Séguin, Kirill Petrenko, Evelino Pidò, Christophe Rousset, Simone Young oraz Alberto Zedda.

 

[2022]