Zakończenie jubileuszowego sezonu artystycznego 2021/2022 Filharmonia Narodowa

Przejdź do treści
Zakończenie jubileuszowego sezonu artystycznego 2021/2022
Andrzej Boreyko, fot. Michał Zagórny

U genezy monumentalnej kompozycji, która stać się miała kamieniem milowym sławy swego autora, leży poemat pióra Johna Henry’ego Newmana, niezwykłej postaci w duchowym życiu dziewiętnastowiecznej Wielkiej Brytanii. Był anglikańskim duchownym, który pod wpływem lektur, przemyśleń, podróży do Włoch dokonał konwersji na wiarę katolicką i stał się kardynałem Kościoła, żarliwym apostołem, a później jego świętym. Newman opisał moment śmierci starca o symbolicznym imieniu Geroncjusz, otoczonego modlitwami współwyznawców, a następnie wędrówki jego duszy ku Bogu. Edward Elgar był zafascynowany utworem Newmana, z entuzjazmem więc podjął się jego umuzycznienia z myślą o wielkim Birmingham Triennial Music Festival w roku 1900 – jednej z najważniejszych imprez muzycznych, o tradycjach sięgających XVIII wieku. Wyczekiwana premiera nie należała do udanych i nie pomógł jej nawet Hans Richter, należący do najbardziej prominentnych dyrygentów swej epoki – ogrom trudności przerósł możliwości amatorskich chórów, jednak kolejne wykonania przyniosły dziełu sukces i uznanie, także w Niemczech, później w USA i innych krajach. Co ciekawe, w Anglii na przeszkodzie planowanym wykonaniom w wielu świątyniach, siłami kościelnych chórów stawało początkowo silnie katolickie przesłanie dzieła oraz komentowana w nim idea czyśćca – obca wyznaniom reformowanym; z czasem te obiekcje straciły na znaczeniu. Bogata oprawa muzyczna dwuczęściowego dzieła (sam autor sugerował, by nie określać go mianem oratorium) wyzyskuje cały ekspresyjny potencjał eschatologicznego tekstu i jego wstrząsających wizji umierania, wędrówki duszy i sądu. Szczególna rola przypada chórowi, który wciela się w role przyjaciół bohatera i towarzyszy jego ostatniej drogi, demonów i aniołów, dusz czyśćcowych. Ogromna popularność Snu trwać miała do czasów I wojny światowej, później – jak o wielu kompozycjach Elgara – także o niej niemal zapomniano, chociaż nie w jego ojczyźnie, w której należała do najczęściej wznawianych jego dzieł i ulubionej pozycji ambitnych chórów.

Zamknij

Ewa Wolak

Artystka obdarzona głosem o niezwykłej, ciemnej barwie, bardzo dużej skali, a także biegłości, co umożliwia jej wykonywanie różnorodnego repertuaru – od muzyki dawnej przez dzieła Gioacchina Rossiniego, Giuseppe Verdiego, Richarda Wagnera po muzykę współczesną. Jej repertuar obejmuje pierwszoplanowe partie operowe, utwory oratoryjne, a także pieśni.

Absolwentka Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem). Ukończyła także – jako stypendystka Deutscher Akademischer Austauschdienst – studia podyplomowe w Hochschule für Musik w Karlsruhe.

Jest laureatką renomowanych konkursów wokalnych, m.in. w Atenach (Grand Prix Maria Callas) i ’s-Hertogenbosch (Internationale Vocal Competition, Holandia).

Do jej licznych partii operowych należą: Dalila (Samson i Dalila Saint-Saënsa), tytułowa rola w Carmen Bizeta, Fides (Prorok Meyerbeera), Fryka i Erda (Pierścień Nibelunga Wagnera), Ulryka (Bal maskowy Verdiego), Quickly (Falstaff Verdiego), Olga (Eugeniusz Oniegin Czajkowskiego), fot. archiwum artystki Izabela (Włoszka w Algierze Rossiniego), Ratmir (Rusłan i Ludmiła Glinki). Jest także odtwórczynią czołowych partii w operach Georga Friedricha Händla.

Współpracuje m.in. z Deutsche Oper i Komische Oper w Berlinie, Nationaltheater Mannheim, Badisches Staatstheater Karlsruhe, operami w Helsinkach, Malmö, Montpellier, Tuluzie i Trieście oraz Theater an der Wien.

Brała udział w licznych festiwalach (m.in.: Warszawa, Wrocław, Kraków, Wiedeń, Berlin, Paryż). Koncertowała w Europie, a także w Izraelu, Korei Południowej, Japonii i Stanach Zjednoczonych pod batutą takich dyrygentów, jak Antoni Wit, Marco Armiliato, sir Simon Rattle, Donald Runnicles, Andris Nelson, Pier Giorgio Morandi, Philippe Herreweghe, Łukasz Borowicz, Paul McCreesh i inni.

Ma na swoim koncie wiele nagrań płytowych zarejestrowanych przez uznane wytwórnie, m.in. Naxos czy DUX.

Za swoje osiągnięcia artystyczne została uhonorowana Europejską Nagrodą Kultury, a w 2011 roku artystce nadano prestiżowy tytuł opery niemieckiej – Kammersängerin.

Ewa Wolak prowadzi klasę wokalną w krakowskiej Akademii Muzycznej, a od 2016 roku jest profesorem renomowanej Hochschule für Musik Hanns Eisler w Berlinie.

 

[2022]