Program koncertu na zakończenie sezonu 2026/2027 podporządkowany został celebracji natury. Plainscapes na chór mieszany, skrzypce i wiolonczelę Pēterisa Vasksa to próba muzycznego odwzorowania jego rodzinnych, łotewskich nizin. To łagodne, medytacyjne dzieło zabrzmiało po raz pierwszy 28 marca 2002 w wiedeńskim Minoritenkirche. Poprowadził je łotewski chórmistrz Māris Sirmais, śpiewał chór młodzieżowy Kamēr... z Rygi, a partie instrumentalne wykonali Gidon Kramer (skrzypce) i Marta Sudraba (wiolonczela). Znając rewelacyjne możliwości Chóru Filharmonii Narodowej, można oczekiwać poruszającego, przejmującego doświadczenia.
Jan Lech
Karol Szymanowski z upodobaniem sięgał w swej twórczości do muzyki skrzypcowej i zapewne wpływ na to miała przyjaźń z wybitnym wirtuozem Pawłem Kochańskim, ale może przede wszystkim nadzwyczajna wrażliwość dźwiękowa kompozytora, który brzmienie skrzypiec potrafił kształtować zarówno w ulotne orientalne arabeski, jak i szorstkie frazy muzyki podhalańskiej. II Koncert skrzypcowy, napisany w 1933 roku z inspiracji Kochańskiego, odwołuje się do folklorystycznych fascynacji Mistrza z Atmy. Podhalański koloryt nie jest tu jednak tak żywiołowo ekspresyjny, lecz bardziej powściągliwy, nasycony liryzmem, a miejscami nawet zadumą.
Muzyka do baletu Ognisty Ptak, zamówiona przez twórcę Baletów Rosyjskich Siergieja Diagilewa, to pierwszy wielki sukces Igora Strawińskiego. Premiera dzieła odbyła się w 1910 roku w Théâtre National de l`Opera w Paryżu. Z trzech suit sporządzonych przez kompozytora najpopularniejsza jest ta z 1919 roku. Krzysztof Urbański, Dyrektor Artystyczny Filharmonii Narodowej, zdecydował się jednak sięgnąć po tę z roku 1945, skompletowaną przez kompozytora w Stanach Zjednoczonych. To feeria barw orkiestrowych, zmiennych nastrojów i wspaniale przetworzonych motywów ludowych, zwieńczona uwielbieniem natury, dobra i światłości.
Małgorzata Gąsiorowska
(oprac. red.)
